คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 187/2530

มีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและพกพาอาวุธปืนนั้นไปในทางสาธารณะ ย่อมเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายจะอ้างว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ไม่ได้ จำเลยขับรถยนต์บรรทุกใบยาไปส่งโรงบ่ม โดยวางอาวุธปืนไว้ใต้เบาะนั่งหน้ารถ อ้างว่าเพื่อป้องกันทรัพย์สินดังนี้ กรณีถือไม่ได้ว่ามีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ แต่เนื่องจากจำเลยเป็นผู้ประกอบอาชีพโดยสุจริตมีหน้าที่ขับรถบรรทุกใบยาไปส่งโรงบ่ม และไม่เคยต้องโทษจำคุกมาก่อน สมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้.

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และพาอาวุธปืนดังกล่าวไปตามทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันสมควร และไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญาอาญามาตรา 91, 371 ลงโทษฐานมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน จำคุก 2 ปีปรับ 6,000 บาท ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะ จำคุก 1 ปีปรับ 2,000 บาท รวมจำคุก 3 ปี ปรับ 8,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน ปรับ 4,000 บาทให้รอโทษจำคุกไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56ริบของกลาง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกฐานมีอาวุธปืน 1 ปีฐานพาอาวุธปืน 6 เดือน รวมจำคุก 1 ปี 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 9 เดือน ไม่รอการลงโทษและไม่ปรับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาในศาลชั้นต้นซึ่งลงชื่อในคำพิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยมีและพาอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน ของกลางเป็นการกระทำที่จำเลยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ได้พาติดตัวไปเพื่อป้องกันทรัพย์สินในขณะที่จำเลยขับรถยนต์บรรทุกใบยาไปส่งโรงบ่มใบยาวังธง เป็นกรณีที่มีเหตุจำเป็นเร่งด่วนและสมควรนั้นเห็นว่า อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน ของกลาง เป็นอาวุธปืนที่ไม่มีหมายเลขทะเบียน ผู้ใดมีไว้ในครอบครองเป็นความผิดจำเลยจะอ้างว่า จำเลยมีไว้ในครอบครองโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ฟังไม่ขึ้น จำเลยวางอาวุธปืนไว้ใต้เบาะนั่งหน้ารถในขณะที่ขับรถบรรทุกใบยาไปส่งโรงบ่มใบยา ถือไม่ได้ว่ากรณีมีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ ที่จำเลยขอให้รอการลงโทษให้จำเลยนั้น เมื่อพิเคราะห์ถึงสภาพความผิดและพฤติการณ์โดยตลอดแล้ว เห็นว่าจำเลยเป็นผู้ประกอบอาชีพโดยสุจริตมีหน้าที่ขับรถบรรทุกใบยาไปส่งโรงบ่มขณะเกิดเหตุได้ขับรถยนต์บรรทุกใบยาไปส่งโรงบ่มใบยาวังธง ปรากฏตามหนังสือรับรองของเจ้าของและผู้จัดการโรงบ่มใบยาวังธง จำเลยไม่เคยต้องโทษจำคุกมาก่อนเห็นสมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษ โดยไม่รอการลงโทษให้จำเลยและไม่ปรับนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา กีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืน จำคุก 1 ปีปรับ 6,000 บาท ฐานพาอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน จำคุก 6 เดือน ปรับ2,000 บาท รวมจำคุก 1 ปี 6 เดือน ปรับ 8,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 9 เดือน ปรับ 4,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์". ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 187/2530 พนักงานอัยการ จังหวัด แพร่ โจทก์ นาย ชู ศักดิ์ เทพสาธร จำเลย