คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5547/2537
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การสลักหลังเช็คผู้ถือซึ่งผู้สั่งจ่ายเป็นผู้สลักหลัง ถือเป็นการค้ำประกัน (อาวัล) สำหรับผู้สั่งจ่าย ผู้รับอาวัลที่ชำระหนี้แทนผู้สั่งจ่ายย่อมมีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากผู้สั่งจ่ายได้ภายในอายุความ 10 ปี
ย่อคำพิพากษา
โจทก์สลักหลังเช็คผู้ถือซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายย่อมเป็นเพียงประกัน (อาวัล) สำหรับผู้สั่งจ่ายตาม ป.พ.พ. มาตรา 921 ประกอบมาตรา989 จึงอยู่ในฐานะผู้ค้ำประกันหนี้ตามเช็คที่จะต้องรับผิดต่อผู้ทรงเท่านั้น หาได้ถือว่าเป็นผู้สลักหลังตามกฎหมายไม่ เมื่อโจทก์ชำระหนี้ตามเช็คแทนจำเลยไปแล้วโจทก์ย่อมมีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยตาม ป.พ.พ. มาตรา 940 วรรคสาม ประกอบมาตรา 989 กรณีนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้โดยเฉพาะให้ต้องบังคับภายในกำหนดเวลาเท่าใด จึงต้องใช้อายุความ 10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 164 (เดิม) มิใช่อายุความ1 ปี หรือ 6 เดือน ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1002 และ มาตรา 1003
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางอุษา วิทยะสิรินันท์ · จำเลย - นายฟุ้ง รุ่งนพคุณ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | สังเวียน รัตนมุง · นิเวศน์ คำผอง · สมาน เวทวินิจ |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลแพ่ง - นายธนะพัฒน์ แจ่มจันทร์ · ศาลอุทธรณ์ - นายพิศาล พิริยะสถิต |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา