มาตรานี้กำหนดว่า ถ้าตามความในมาตราก่อนเป็นอันว่าจะเอาเงินจำนวนหนึ่งให้แทนทรัพย์สินที่ทำลายหรือบุบสลาย เงินจำนวนนี้ยังมิให้ส่งมอบแก่ผู้รับจำนอง ผู้รับจำนำ หรือเจ้าหนี้มีบุริมสิทธิคนอื่น ก่อนที่หนี้ซึ่งได้เอาทรัพย์นี้เป็นประกันไว้จะถึงกำหนด และถ้าคู่กรณีไม่สามารถตกลงกับลูกหนี้ได้ ต่างฝ่ายต่างมีสิทธิเรียกร้องให้นำเงินจำนวนนั้นไปวางไว้ ณ สำนักงานวางทรัพย์เพื่อประโยชน์อันร่วมกัน เว้นแต่ลูกหนี้จะหาประกันให้ไว้ตามสมควร
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 232 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2530–2542) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 7094/2542 🤖 ย่อโดย AIผู้เช่าที่ดินซึ่งเป็นเจ้าของสิ่งปลูกสร้างที่ปลูกสร้างบนที่ดินที่ถูกเวนคืน มีสิทธิได้รับเงินค่าทดแทนสำหรับสิ่งปลูกสร้างนั้น แม้ว่าสิ่งปลูกสร้างนั้นจะตกเป็นของเจ้าของที่ดิน…ฎีกาที่ 3097/2530 🤖 ย่อโดย AIคำสั่งศาลชั้นต้นที่ปฏิเสธไม่ส่งอุทธรณ์ แม้จะเป็นการสั่งไม่รับตามกฎหมาย ก็ถือเป็นคำสั่งที่ผู้อุทธรณ์มีสิทธิอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ได้ภายในกำหนด 10 วัน นับแต่วันที่ศาลมีคำสั่ง…ยังไม่ได้ ก่อนที่หนี้ซึ่งเอาทรัพย์นั้นเป็นประกันจะถึงกำหนด
ต่างฝ่ายต่างมีสิทธิเรียกร้องให้นำเงินจำนวนนั้นไปวางไว้ ณ สำนักงานวางทรัพย์เพื่อประโยชน์อันร่วมกัน
มี เว้นแต่ลูกหนี้จะหาประกันให้ไว้ตามสมควร
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26