คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 871/2469

โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกวัด โดยกล่าวว่าจำเลยทำความรำคาญให้แก่วัด จำเลยตัดฟ้องว่า โจทย์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย แลจำเลยเข้าอยู่ในตึกของวัดโดยเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนเก่าอนุญาตให้อยู่ ศาลโบริสภาแลศาลอุทธรณฟังว่า โจทย์เป็นเจ้าอาวาศ ฤาอย่างน้อยก็เป็นผู้ปกครองวัดมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ ส่วนข้อที่จำเลยอ้างว่าเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนเก่าอนุญาตให้อยู่นั้น ไม่มีหลักฐานพอ จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วัด จำเลยฎีกา ๒ ข้อ คือ (๑) โจทย์ไม่ใช่เจ้าอาวาศถูกต้องตามพระราชบัญญัติ (๒) จำเลยเข้าอยู

โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกวัด โดยกล่าวว่าจำเลยทำความรำคาญให้แก่วัด จำเลยตัดฟ้องว่า โจทย์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย แลจำเลยเข้าอยู่ในตึกของวัดโดยเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนเก่าอนุญาตให้อยู่ ศาลโบริสภาแลศาลอุทธรณฟังว่า โจทย์เป็นเจ้าอาวาศ ฤาอย่างน้อยก็เป็นผู้ปกครองวัดมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ ส่วนข้อที่จำเลยอ้างว่าเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนเก่าอนุญาตให้อยู่นั้น ไม่มีหลักฐานพอ จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วัด จำเลยฎีกา ๒ ข้อ คือ (๑) โจทย์ไม่ใช่เจ้าอาวาศถูกต้องตามพระราชบัญญัติ (๒) จำเลยเข้าอยู่โดยคำสั่งของเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนเก่า ฎีกาตัดสินว่า ฎีกาจำเลยข้อ ๑ เป็นปัญหากฎหมาย เพราะฉนั้นถ้าจะวินิจฉัยข้อนี้ ต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา (พ.ร.บ. ฎีกาอุทธรณ ม.๘) ในคดีนี้ศาลอุทธรณฟังข้อเท็จจริงว่า โจทย์เป็นผู้ปกครองวัด เพราะฉนั้นโจทย์จึงมีอำนาจฟ้องขับไล่ได้ ส่วนฎีกาข้อ ๒ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยฎีกาไม่ได้ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 871/2469 นายสำรวย เวยยาวัจกรวัดมังกร แลหลวงจีนคณา โจทก์ หลวงสมาจารจีนกิจ ล.