คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1148/2473

อย่างไรเรียกว่าเปนการผ่อนเวลาให้ลูกหนี้

ได้ความว่า บ.กู้เงินโจทก์ไป ๓๐๐๐ บาท โดยมีสัญญาว่าจะผ่อนชำระต้นเงินให้โจทก์เดือนละ ๖๐๐ บาท ๕ เดือนเปนการเสร็จการชำระหนี้ จำเลยเปนผู้ค้ำประกันหนี้รายนี้ ต่อมา บ.ใช้ต้นเงินให้โจทก์แล้ว ๒๕๐๐ บาท ยังค้างอีก ๕๐๐ บาท บ.ก็ถูกเปนคนล้มละลาย ซึ่งเปนเวลาเกินกำหนดผ่อนชำระหนี้ตามสัญญาแล้ว บัดนี้โจทก์ฟ้องเรียกต้นเงินและดอกเบี้ยจากจำเลย ๕๗๘ บาท ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้อง จำเลยฎีกาเปนข้อกฎหมายว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดตาม ม.๗๐๐ เพราะโจทก์ผ่อนเวลาชำระหนี้ให้ลูกหนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้เปนเรื่องลูกหนี้ผิดสัญญาชำระหนี้ ไม่ใช่เปนการผ่อนเวลาให้ลูกหนี้ตาม ม.๗๐๐ และฎีกาที่ ๖๖๗/๒๔๗๒ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1148/2473 นายเตี่ยเฮง โจทก์ นายฮู้คี่เฮง จำเลย