คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 146/2474

ที่ดิน ตราจอง ละทิ้งเกิน 3 ปี ขาดกรรมสิทธ ตัดสินไม่เกินคำขอ ลักษณะฎีกาอุทธรณ์ ปัญหากฎหมาย ปัญหาข้อเท็จจริง

ปรากฎว่าที่ดินรายพิพาทนี้อยู่ในเขตต์โฉนดตราจองของจำเลย แต่ในที่รายนี้ลูกเขยโจทก์และเป็นหลานเขยจำเลยได้ปลูกห้องแถวอยู่มาเป็นเวลา ๑๐ ปีเศษ โดยอาศัยอำนาจของโจทก์ซึ่งได้ครอบครองที่พิพาทรายนี้มาเกินกว่า ๓ ปีแล้ว ภายหลังจำเลยเข้ามารุกที่รายนี้โดยอ้างว่าที่รายนี้อยู่ในเขตต์โฉนดตราจองของจำเลย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่รายนี้เป็นกรรมสิทธิของโจทก์ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้ที่เป็นกรรมสิทธิแก่โจทก์ จำเลยฎีกาอ้างว่าเป็นปัญหากฎหมาย ๔ ข้อ ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาข้อ ๑ เป็ยข้อเท็จจริง ฎีกาข้อ ๒ นั้นเห็นว่าที่รายนี้มีตราจองเป็นหนังสือสำคัญ เมื่อจำเลยละทิ้งเกินกว่า ๓ ปีแล้วย่อมขาดกรรมสิทธิ ฎีกาข้อ ๓ นั้นแม้จะปรากฎว่าโจทก์ล้อมรั้วไม่เต็มที่พิพาทก็ดี แต่โจทก์ขอให้ศาลแสดงว่าที่นั้นเป็นกรรมสิทธิแ่โจทก์ และศาลก็ได้ตัดสินให้เช่นนั้น เป็นการตัดสินไม่เกินคำขอ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 146/2474 นายบุญ โจทก์ นายป่าน กับพวก จำเลย