คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 438/2481

พวกจำเลยสมคบกันไปเจาะแลขุดพระเจดีย์เพื่อจะเอาทรัพย์ แต่เจ้าพนักงานจับได้เสียก่อน ต้องมีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์โดยโจทก์มิต้องนำสืบว่าในพระเจดีย์นั้นมีทรัพย์ซ่อนฝังอยู่จริง อ้างฎีกาที่ 925/2474

ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๔ สมคบกันทำการเจาะและขุดพระเจดีย์พระติโกราช เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ในขณะนั้นยังเอาอะไรในพระเจดีย์ไปมิได้ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยทั้ง ๔ มีผิด ๒ บท คือฐานพยายามลักทรัพย์และทำให้เสียทรัพย์ให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามลักทรัพย์ซึ่งเป็นบทหนัก ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานทำให้เสียทรัพย์แต่บทเดียว ศาลฎีกาตัดสินว่าตามหลักฐานในสำนวนปรากฎชัดว่าจำเลยเจาะและขุดพระเจดีย์โดยเข้าใจว่ามีสิ่งของที่มีค่าบรรจุอยู่ และมีเจตนาจะลักทรัพย์นั้น จำเลยย่อมมีผิดฐานพยายามลักทรัพย์ โดยโจทก์ไม่จำต้องสืบว่ามีทรัพย์สิ่งของบรรจุอยู่ในพระเจดีย์จริง สาระสำคัญของความผิดคือเจตนาของจำเลย การที่มีทรัพย์อยู่จริงหรือไม่ ไม่ใช่สาระสำคัญพระเจดีย์นั้นเป็นสถานที่ซึ่งคนธรรมดาในท้องถิ่นเข้าใจวง่าเป็นที่บรรจุทรัพย์อยู่ ตามนัยฎีกาที่ ๙๒๕/๒๔๗๔ จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 438/2481 อัยยการเชียงใหม่ โจทก์ นายหวัน ณ เชียงใหม่ที่ 1 , นายคำ อินตะวงศ์ที่ 2 , นายต่วน เสนีวงศ์ ณ อยุธยาที่ 3 ,นายแถม ไทยสุวรรณ ที่ 4 จำเลย