คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1388/2493

จำเลยใช้ปืนทำเองลำกล้องทำด้วยไม้ อัดกระสุนทางปากกระบอกยิงด้วยแก๊ป โดยใช้สายยางเหนี่ยวไกให้สับแก๊ปยิงผู้เสียหายในระยะ 6 ศอก ผู้เสียหายมีบาดแผลเพียงเป็นรูกลมรัศมี 6 ม.ม. ลึก 4 ม.ม. 3 แห่ง จำเลยรู้ดีว่าไม่อาจทำให้ถึงตายได้ ฟังไม่ได้ว่ามีเจตนาฆ่าไม่เป็นความผิดฐานฆ่าคนตามมาตรา 249, 60 แต่เป็นผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายตามมาตรา 254 เท่านั้น

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้อาวุธปืนยิงนายหรั่งโดยเจตนาฆ่าให้ตาย หากกระสุนไม่ถูกที่สำคัญ นายหรั่งจึงไม่ตายขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙, ๖๐ และอัยการโจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนอีกกะทงหนึ่ง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดฐานพยายามฆ่าคนและฐานมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ ปี นอกจากนั้นคงยืน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคน ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า ปืนกระบอกที่จำเลยใช้ยิงนี้มิได้มีอำนาจทำการประหารได้ร้ายแรงดุจปืนธรรมดาทั่วไป ฉะนั้นถือเอาสิ่งที่สักแต่เรียกกันว่าปืนรายนี้มาว่าเป็นเครื่องมือประหารทำให้ตายยังไม่ได้ จึงยังวินิจฉัยไม่ถนัดว่า จำเลยมีเจตนาจะฆ่านายหรั่งตายเพราะกระสุนปืนที่จำเลยยิงออกไปไม่อาจทำให้นายหรั่งถึงตายได้ การกระทำของจำเลยยังไม่เข้าขีดเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1388/2493 อัยการฉะเชิงเทรา โจทก์ นายสุรินทร์ ไชยะ ล. นายหรั่ง นพโสภณ โจทก์ นายสุรินทร์ ไชยะ ล.