คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1536/2497

จำเลยเชื่อโดยสุจริตใจว่าทำนมกันน้ำของผู้เสียหายอยู่ในเขตที่ดินของมารดกจำเลย จำเลยได้ทำลายทำนบนั้นเสียดังนี้ จำเลยไม่มีผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 324 (อ้างฎีกา 292/2483)

คดีนี้ มาสู่ศาลฎีกาเฉพาะจำเลยที่ ๑/๒ ซึ่งโจทก์ ฟ้องมาว่าจำเลยที่ ๑ ได้จ้างใช้วานจำเลยที่ ๒ ถึง ๑๑ ให้ ทำลายทำนบกั้นน้ำของนายถวิลเสียหาย โดยจำเลยไม่มีอำนาจจะทำได้ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๓๒๔,๖๓,๖๔ จำเลยที่ ๑-๒ ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ ๑-๒ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้ปรับจำเลยที่ ๑ เป็นเงิน ๕๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ เป็นเงิน ๒๕๐ บาท ตามมาตรา ๓๒๔ จำเลยที่ ๑-๒ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ ๑ เชื่อโดยสุจริตใจว่า ทำนบนี้อยู่ในเขตสัมประทานของมารดาจำเลยที่ ๑ การกระทำของจำเลยที่ ๑ ไม่มีความผิดตามฟ้องส่วนจำเลยที่ ๒ ไม่เชื่อพยานว่าจำเลยได้กระทำผิดด้วย พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑-๒ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1536/2497 พนักงานอัยการจังหวัดระนอง โจทก์ นายสกลหรือวัฒนเดช ณ ระนองที่ 1,นายคง บิดตะสิมที่ 2, นายทองคำ ผลสุขที่ 3,นายพิศมัย ผลสุขที่ 4,นายปั่น แหวนเงินที่ 5 นายสุข ระลึกที่ 6,นายทองพูน สุขสวัสดิ์ที่ 7, นายอิ้ว สุวรรณโชติที่ 8 ,นายบุญธรรม วิบูลยมงคลที่ 9 ,นายเสริม