คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 821/2497

จำเลยใช้อาวุธปืนลูกของทำเองยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน 1 เส้น 5 วากระสุนปืนมิได้ถูกผู้เสียหาย โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาพิศูจน์ให้เห็นว่าเป็นปืนชนิดมีกำลังแรงพอจะยิงผู้เสียหายให้ตายในระยะอันไกลถึงเพียงนั้น ดังนี้จำเลยมีความผิดฐานพยายามทำร้ายร่างกายบาดเจ็บเท่านั้น

ได้ความว่าจำเลยเกิดเป็นปากเสียงกับนายเนื่องในท่ามกลางลงแขกด้วยหญ้านานายครวญ จำเลยควักปืนพกลูกของทำเองออกมา นายเนื่องวิ่งหนี นายผ่องจับแขนทั้งสองของจำเลยไว้ จำเลยสบัดหลุดก็ยิงปืนนั้นไปทางนายเนื่อง ในขณะที่นายเยื่องวิ่งห่างจำเลยไปแล้ว ๑ เส้น ๕ วา กระสุนปืนมิได้ถูกนายเนื่องโจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยพยายามฆ่านายเนื่อง และมีกระสุนปืนไว้ในความครอบคองโดยมิได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี และปรับ ๓๐๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๕๔,๖๐, จำคุก ๑ ปี ๔ เดือน นอกนั้นยืนตาม โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาพิศูจน์ให้เห็นว่าเป็นปืนพกชนิดมีกำลังแรงพอจะยิงนายเยื่องให้ตายได้ในระยะอันไกลถึงเพียงนั้น การกระทำของจำเลยไม่เข้าเกณฑ์ครบถ้วนที่จะเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคนได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 821/2497 พนักงานอัยการ กรมอัยการ โจทก์ นายบุญธรรม ชื่นกลิ่นโพธิ์ จำเลย