คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1630/2500

ประมวลกฎหมายอาญาซึ่งเป็นกฎหมายที่บัญญัติในภายหลังมิได้บัญญัติว่าการฆ่าคนตายโดยเจตนาไม่เป็นความผิด ฉะนั้นการที่จำเลยฆ่าคนเมื่อยังใช้กฎหมายลักษณะอาญาอยู่ จึงเป็นความผิดตลอดมา และศาลลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 ได้ เพราะมาตรานี้กับมาตรา 288 แห่งประมวลกฎหมายอาญาซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะนี้มีกำหนดโทษเหมือนกัน.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยกระทำผิด ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙ โจทก์ร่วมและจำเลยฎีกา ในข้อกฎหมายจำเลยฎีกาว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญาเก่าที่ถูกยกเลิกไปแล้ว ทั้งโจทก์มิได้ยื่นคำร้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ลงโทษจำเลยจึงมิชอบ ศาลฎีกาเห็นว่า การฆ่าคนตายโดยเจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. ๑๒๗ มาตรา ๒๔๙ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาจำเลยกระทำผิด บัญญัติว่าเป็นความผิด และประมวลกฎหมายอาญาใหม่ มาตรา ๒๘๘ ก็บัญญัติว่าเป็นผิดเช่นเดียวกัน ไม่ได้บัญญัติว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นผิด (ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒ วรรค ๒) ดังนั้นการกระทำของจำเลยจึงเป็นผิดตลอดมาตั้งแต่ต้น เพราะกฎหมายใหม่ไม่ได้ยกเลิกความผิดที่ได้กระทำลงตามกฎหมายเก่า อนึ่ง โทษของจำเลยตามกฎหมายเก่าและกฎหมายใหม่มีกำหนดเหมือนกัน ที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญาจึงชอบแล้ว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1630/2500 อัยการจังหวัดตรัง และนางแดง ยอดเรือง โจทก์ นายคล้อย ลั่นสิน จำเลย