คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1111/2504

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกา ทำลายทรัพย์ของผู้อื่นซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินที่ผู้นั้นอพยพย้ายออกไปจากที่ดินนั้นแล้ว ไม่ว่าที่ดินนั้นจะเป็นที่สาธารณะหรือของบุคคลใดก็ดี หากบุคคลนั้นยังหวงแหนว่าทรัพย์นั้นเป็นของตนอยู่ก็ถือว่า มีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำให้เสียหายถึงขนาดหรือทำโดยแกล้ง

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปในที่ดินปลูกเคหะสถานอยู่อาศัยของนายเหรียญ แล้วตัดฟังทำลายต้นผลไม้พืชผลของนายเหรียญ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘,๓๕๙,๓๖๒,๓๖๓,๓๖๕,๘๓,๘๔ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า ที่ดินที่ผู้เสียหายหาว่าจำเลยบุกรุกเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินซึ่งนายอำเภออ้างว่าเป็นที่สาธารณ และฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินในคดีแพ่งแดงที่ ๑๕/๒๔๙๕ เมื่อจำเลยชนะคดีก็เข้าใจว่าเป็นที่ดินของจำเลย จำเลยเข้าปราบที่นี้ จึงยังถือว่ามีเจตนาบุกรุกไม่ได้ ส่วนความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ฟังว่า จำเลยไม่มีอำนาจทำลายพืชผลที่ผู้เสียหายปลูกไว้ จำเลยจึงมีความผิด โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษบุกรุกด้วย จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ไม่น่าเชื่อว่าผู้เสียหายจะปลูกพืชผล และจำเลยตัดฟันจริง จึงยกฟ้องฐานทำให้เสียทรัพย์ด้วย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ข้อหาฐานบุกรุกโดยอาศัยข้อเท็จจริงเดียวกันจึงต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ ส่วนความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยตัดฟันทำลายทรัพย์ของผู้เสียหายจริง ถึงแม้ผู้เสียหายจะรื้อกระท่อมไปแล้วก็ดี แต่ทรัพย์เหล่านั้นผู้เสียหายก็ยังกล่าวฝากเพื่อนบ้านให้ดูแลไว้ แสดงว่ายังหวงแหนเป็นของตนอยู่ และการทำลายทรัพย์ผู้อื่นนี้ เมื่อเห็นผลอยู่แล้วว่าทำให้ทรัพย์ของเขาเสียหายก็พอแล้ว ไม่จำเป็นว่าจะต้องทำให้เสียหายถึงขนาดแกล้ง พิพากษาแก้ บังคับคดีลงโทษจำเลยตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1111/2504 พนักงานอัยการจังหวัดอุบลราชธานี โจทก์ นายบุญมา เกษมวัน จำเลย