คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1381-1388/2508

เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยเชื่อโดยสุจริตใจว่าที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินซึ่งจำเลยเข้าครอบครองอยู่นั้นเป็นที่ของตน ฉะนั้น การที่จำเลยไม่ยอมออกจากที่พิพาทตามคำสั่งนายอำเภอโดยอ้างว่าที่พิพาทเป็นของตนนั้น จึงมีเหตุอันสมควรเป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368 ได้

คดีทั้ง ๘ สำนวนศาลพิจารณาพิพากษารวมกัน โจทก์ฟ้องว่า นายอำเภอท่าอุเทนได้มีคำสั่งให้จำเลยซึ่งบังอาจเข้าครอบครองทำประโยชน์ในบริเวณที่ดินสาธารณประโยชน์ซึ่งรัฐบาลได้สงวนไว้เป็นที่ทำเลเลี้ยงสัตว์ ละเว้นการเข้าครอบครองภายใน ๙๐ วัน จำเลยได้ขัดขืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายอำเภอ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๖๘ จำเลยต่อสู้ว่า ที่ดินตามที่โจทก์ฟ้องไม่ใช่ที่ดินสงวน จำเลยได้เข้าครอบครองโดยขอจับจองและได้รับใบเหยียบย่ำมาโดยชอบ จำเลยไม่มีเจตนาที่จะขัดขืนคำสั่ง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดดังโจทก์ฟ้อง จำเลย ๗ สำนวนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ครอบครองทำนาในที่พิพาทมาประมาณ ๑๖ ปีแล้ว มีใบเหยียบย่ำและแจ้งการครอบครองตามแบบ ส.ค.๑ ทั้งเสียภาษีบำรุงท้องที่อย่างเป็นเจ้าของตลอดมา การทำแผนที่แสดงอาณาเขตที่สาธารณะเพิ่งทำภายหลังที่นายอำเภอมีคำสั่งให้จำเลยออกจากที่พิพาท พฤติการณ์เหล่านี้แสดงว่า จำเลยเชื่อโดยสุจริตใจว่าที่พิพาทเป็นของตน ฉะนั้น การที่จำเลยไม่ยอมออกจากที่พิพาทตามคำสั่งนายอำเภอโดยอ้างว่าที่พิพาทเป็นของตนนั้น จึงมีเหตุอันสมควรเป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิดฐานขัดคำสั่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๖๘ ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1381 - 1388/2508 อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายสุ่ม บุรีขันธ์ จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายคำ อังคะมาตร์ จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายโสม ตั้นสมเสน จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายคำหวา บุญมาวงศา จำเลย อัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายเคน อังคะมาตย์ จำเลย