คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 542/2519
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่ลูกหนี้ทำสัญญากู้เงินให้เจ้าหนี้ไว้เป็นจำนวนสูงกว่าเงินที่กู้จริง โดยอ้างว่าเพื่อป้องกันมิให้ขาดส่งดอกเบี้ยนั้น ถือเป็นการทำสัญญาโดยเต็มใจ และไม่สามารถนำมาลบล้างหลักฐานแห่งตราสารได้ เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าเจ้าหนี้ได้ลงจำนวนเงินสูงกว่าความจริงโดยมีเจตนาฉ้อฉล
ย่อคำพิพากษา
การที่จำเลยอ้างว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ 1,000 บาท แต่ทำสัญญากู้ให้ไว้ 7,000 บาท เพื่อป้องกันมิให้ขาดส่งดอกเบี้ยนั้น เป็นเรื่องเต็มใจทำสัญญากู้ให้ไว้เช่นนั้น ไม่มีการใช้อุบายหลอกลวงแต่อย่างใด มาภายหลังจึงกล่าวอ้างขึ้นว่าความจริงกู้เงินกันเพียง 1,000 บาท คำกล่าวอ้างเช่นนี้หาอาจลบล้างหลักฐานเอกสารสัญญากู้ได้ไม่ ไม่ปรากฏชัดว่าเจ้าหนี้ลงจำนวนเงินสูงกว่าความจริง ฟังไม่ได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางจรวยศรี ชลวิศิษฎ์ · จำเลย - นายยิ่ง โสระเนตร ที่ 1 · จำเลย - นายบุญรัตน์ สูญพานิช ที่ 2 |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | อุดม ทันด่วน · ชลอ จามรมาน · สมคิด มงคลชาติ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา