คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3020/2524

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 90 จำคุกห้าปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 83 จำคุกสองปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง ลงโทษจำคุกเท่ากับศาลชั้นต้น ดังนี้ เป็นการแก้ไขเล็กน้อยต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จำเลยทั้งสองฎีกาว่าโจทก์ไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาเบิกความสนับสนุนคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองกระทำผิดนั้นเป็นการโต้เถียงดุลพินิจเกี่ยวกับการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานของศาล เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกที่หลบหนี ได้ร่วมกันใช้อาวุธขู่เข็ญและใช้กำลังประทุษร้าย กอดปล้ำ กระทำอนาจารนางสาวหรรษาอายุ ๑๖ ปี ซึ่งมิใช่ภรรยาของจำเลย แล้วบังอาจผลัดกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาวหรรษาจนสำเร็จความใคร่คนละหนึ่งครั้ง อันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖, ๒๗๘, ๘๓ ประกาศของคณะปฏิวัติ (ฉบับที่ ๑๑) พ.ศ. ๒๕๑๔ ข้อ ๗, ๙ จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖, ๙๐ จำคุก ๕ ปี จำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๘, ๘๓ จำคุก ๒ ปี จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง ส่วนกำหนดโทษให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖, ๙๐ จำคุก ๕ ปี จำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๘, ๘๓ จำคุก ๒ ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๖ วรรคสอง ลงโทษจำคุกเท่ากับศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์แก้บทลงโทษจำเลยทั้งสองเท่านั้น แต่ก็ลงโทษจำคุกไม่เกินห้าปีเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น ถือว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย และฎีกาของจำเลยทั้งสองที่ว่าโจทก์ไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาเบิกความสนับสนุนคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองกระทำความผิดดังโจทก์ฟ้องนั้น เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจเกี่ยวกับการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๘ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกฎีกาของจำเลยทั้งสอง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3020/2524 พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดปากพนัง โจทก์ นายสมพรหรือนุ้ย นกแก้ว กับพวก จำเลย