คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3189/2530

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลย 2 กรรมต่างวาระกัน รวมจำคุก 7 ปีและปรับ 1,000 บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษจำเลยบทหนักกรรมเดียว จำคุก 1 ปี 6 เดือน เช่นนี้ เป็นเพียงการแก้ไขเล็กน้อยและให้ลงโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี คู่ความต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 โจทก์ฎีกาว่าจำเลยไม่ได้ชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ร่วมโดยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดนั้น หากแต่จำเลยพยายามบ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงไม่ยอมรับผิดมาแต่ต้นขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฎีกาของโจทก์เป็นการคัดค้านดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ในการกำหนดโทษจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าว.

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทปราศจากความระมัดระวัง เป็นเหตุให้รถยนต์ที่จำเลยขับชนรถจักรยานสองล้อได้รับความเสียหายและผู้ขับขี่รถจักรยานสองล้อถึงแก่ความตายใน เวลาต่อมา ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔, ๔๓, ๖๙, ๑๕๗ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑ จำเลยให้การปฏิเสธ ระหว่างพิจารณา บิดาผู้ตายร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑ พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔, ๔๓, ๖๙, ๑๕๗ จำเลยกระทำความผิดแล้วยังไม่รู้สำนึกและไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายให้แก่บิดามารดาผู้ตายทั้งๆ ที่บิดามารดาผู้ตายเรียกเงินเพียง ๓๐,๐๐๐ บาท ซึ่งเป็นจำนวนน้อยนิดเมื่อเทียบกับการต้องเสียบุตรสาวอย่างไม่มีวันกลับเพราะความประมาทของจำเลย นอกจากนี้จำเลยยังเสริมแต่งพยานเพื่อให้ตัวเองพ้นผิดโดยไม่ละอายแก่ใจในความผิดที่ก่อขึ้น จึงให้ลงโทษฐานประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายจำคุก ๗ ปี ฐานขับรถฝ่าฝืนมาตรา ๔๓, ๑๕๗ พระราชบัญญัติจราจรทางบกให้ปรับ ๑,๐๐๐ บาท รวมจำคุก ๗ ปี ปรับ ๑,๐๐๐ บาท หากไม่ชำระค่าปรับให้กักขังต่อจากโทษจำคุก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑ ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๐ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นแต่เพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปี คู่ความจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ โจทก์ฎีกาว่าโจทก์ไม่เห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ที่ฟังว่าจำเลยได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ร่วมจนเป็นที่พอใจแล้วแสดงว่าจำเลยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดนั้น ที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจลงโทษจำคุกจำเลย ๗ ปีนั้นหนักเกินไปโจทก์เห็นว่าจำเลยไม่ได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ร่วมโดยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดนั้นแต่อย่างใด จำเลยกลับพยายามบ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงไม่ยอมรับผิดมาแต่ต้นขอให้ศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นเช่นนี้ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าฎีกาของโจทก์เป็นการฎีกาคัดค้านดุลยพินิจของศาลอุทธรณ์ในการกำหนดโทษจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3189/2530 พนักงานอัยการประจำศาล จังหวัดภูเขียว โจทก์ นายจันทร์ แสนป้อง โจทก์ร่วม นายจันทร์ ลากูด จำเลย