คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4092/2530

แม้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตายแต่การที่ศาลจะลงโทษจำเลยในข้อหามีและ พาอาวุธปืน ฯ โดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ นั้นโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดจริงเมื่อโจทก์มิได้นำสืบว่าจำเลยกระทำผิดตามพระราชบัญญัติดังกล่าวอย่างไร ปืนที่จำเลยใช้กระทำผิดเป็นปืนมีทะเบียนหรือไม่ไม่อาจทราบได้ จึงลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ ไม่ได้ แต่ปรากฏว่าบริเวณที่เกิดเหตุอยู่ในหมู่บ้าน ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ได้.

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ ที่แก้ไขแล้ว มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๒, ๙๑, ๒๘๙, ๓๗๑ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙, ๓๗๑, ๙๑ ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗๒ จำคุก ๒ ปีลงโทษตามมาตรา ๗๒ ทวิ อันเป็นบทหนักกว่าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑ จำคุกจำเลย ๑ ปี ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ ให้ประหารชีวิตจำเลยแม้การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกระทงก็ตาม เมื่อกระทงหนึ่งมีโทษหนักถึงประหารชีวิตแล้ว จึงให้ลงโทษประหารชีวิตจำเลยเพียงสถานเดียว จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยใช้ปืนยิงผู้ตายจนถึงแก่ความตายแต่ฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่าส่วนที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ ตามที่โจทก์ฟ้องนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย เพราะโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดจริงแต่โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นเลยว่า จำเลยกระทำผิดตามพระราชบัญญัตินี้อย่างไร ปืนที่จำเลยใช้กระทำผิดเป็นปืนมีทะเบียนหรือไม่ก็ไม่อาจทราบได้จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ อย่างไรก็ตามข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑ นั้น ย่อมลงโทษจำเลยได้เพราะปรากฏตามแผนที่สังเขปแสดงบริเวณที่เกิดเหตุว่าที่เกิดเหตุอยู่ในหมู่บ้าน พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๓๗๑ ลงโทษจำคุกจำเลย ๒๐ ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ และปรับจำเลย ๗๐ บาท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑ รวม ๒ กระทงจำคุกจำเลย ๒๐ ปีและปรับ ๗๐ บาท ไม่ชำระค่าปรับให้กักขัง ๑ วันข้อหาอื่นให้ยกเสีย. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4092/2530 พนักงานอัยการจังหวัดพะเยา โจทก์ นายชูเกตุ หรือหนอง วันควร จำเลย