คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1480/2492
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การมีอาวุธปืนที่ได้รับมรดกมาโดยชอบด้วยกฎหมาย แม้จะไม่ได้แจ้งการรับมรดกภายในกำหนด ก็ไม่เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน 2490 หากการครอบครองนั้นยังอยู่ภายใต้บังคับของ พ.ร.บ.อาวุธปืน 2477
ย่อคำพิพากษา
จำเลยได้รับมฤดกอาวุธปืนจากบิดาจำเลย ซึ่งได้รับอนุญาตให้มีโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่จำเลยมิได้ไปแจ้งความขอรับมฤดกภายในกำหนดของกฎหมายและการกระทำของจำเลยอยู่ในระหว่างใช้ พ.ร.บ.อาวุธปืน 2477 โจทก์จะเปลี่ยนฐานความผิดมาฟ้องขอให้ลงโทษฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน 2490 มาตรา 7, 72 ไม่ได้
ประชุมใหญ่ครั้งที่ 26/2492
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม.7 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม.63 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม.64 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม.72 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2477 ม.45 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2477 ม.58
คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยมีปืนยาว ๑ กระบอกไว้โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ จำเลยให้การว่าปืนของกลางเป็นของบิดาจำเลย ได้รับอนุญาตให้มีชอบด้วยกฎหมาย บิดาจำเลยตายเมื่อเดือน ๗ พ.ศ.๒๔๗๗ ใบทะเบียนยังไมขาดอายุ จำเลยนำปืนมาขอรับอนุญาตมฤดก จึงถูกฟ้อง โจทก์แถลงว่าปืนของกลางมีใบอนุญาต มีชื่อนางผิดเป็นเจ้าของจริงแต่ที่ฟ้องก็เพื่อขอให้ลงโทษฐานมีปืนโดยมิได้รับอนุญาตโจทก์ จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า กรณีเรื่องนี้เป็นเรื่องความผิดฐานรับมฤดกอาวุธปืน แล้วมิได้แจ้งความและขอรับอนุญาตต่อนายทะเบียนท้องที่ภายในกำหนด อันเป็นความผิดตามพ.ร.บ. อาวุธปืน ๒๔๗๗ มาตรา ๔๕,๕๘ แต่โจทก์มาเปลี่ยนความผิดเป็นว่า จำเลยมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ๒๔๙๐ มาตรา ๖๔, ๘๓ ศาลก็ลงโทษจำเลยไม่ได้ เพราะความผิดสองฐานมีลักษณะต่างกันมาก
พิพากษายืน
ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1480/2492
อัยยการเพ็ชรบุรี โจทก์
นายลออง เอมจุ้ย จำเลย
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - อัยยการเพ็ชรบุรี · จำเลย - นายลออง เอมจุ้ย |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | เลขวณิชธรรมวิทักษ์ · มนูภันย์วิมลสาร · ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลจังหวัดเพ็ชรบุรี - นายชัยสิทธิ รักษากิจ · ศาลอุทธรณ์ - หลวงสารรักษ์ประนาท |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา