คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4212/2530

ห้องพิพาทเป็นของโจทก์ให้จำเลยซึ่งเป็นลูกจ้างอยู่อาศัยเป็นการให้สวัสดิการแก่ลูกจ้าง ต่อมาโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาทศาลแรงงานกลางพิพากษาให้ขับไล่จำเลย และออกคำบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาภายใน 30 วัน ในระหว่างการปิดคำบังคับ ผู้ร้องยื่นคำร้องอ้างว่าเป็นเจ้าของบ้านพิพาทโดยเป็นผู้ก่อสร้างและออกค่าใช้จ่ายปลูกสร้างในที่ดินริมคูสาธารณะ จึงมีสิทธิดีกว่าโจทก์ เป็นการกล่าวอ้างว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของบ้านพิพาทซึ่งเป็นการโต้แย้งกรรมสิทธิ์ในบ้านพิพาทกับโจทก์โดยตรง เมื่อผู้ร้องกับโจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างนายจ้างกันจึงไม่ต้องด้วยมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 อันจะทำให้ผู้ร้องมีสิทธิยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานกลางได้

กรณีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยผู้เป็นลูกจ้างออกจากห้องพักคนงานซึ่งให้จำเลยอยู่อันเป็นการให้สวัสดิการ ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากห้องพิพาทคดีถึงที่สุด ศาลแรงงานกลางจึงออกคำบังคับเมื่อวันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๓๐ ให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาภายใน ๓๐ วัน นับแต่วันได้รับคำสั่งซึ่งเจ้าพนักงานได้ปิดคำบังคับไว้ ณ ภูมิลำเนาของจำเลยเมื่อวันที่ ๑๖ กรกฎาคม ๒๕๓๐ วันที่ ๒๓ กรกฎาคม ๒๕๓๐ ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของบ้านพิพาทโดยเป็นผู้ก่อสร้างและออกค่าใช้จ่ายปลูกสร้างขึ้นในที่ดินริมคูสาธารณะ ผู้ร้องจึงมีสิทธิในบ้านพิพาทดีกว่าโจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ผู้ร้องออกจากบ้านพิพาท ขอให้ศาลมีคำสั่งไต่สวนคำร้องของผู้ร้องเพื่อมีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ข้ออ้างของผู้ร้องเป็นการกล่างอ้างโต้แย้งสิทธิขึ้นใหม่ระหว่างผู้ร้องกับโจทก์ซึ่งผู้ร้องไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ และโจทก์กับผู้ร้องไม่ใช่นายจ้างลูกจ้าง จึงไม่มีสิทธิดำเนินคดีในศาลนี้ จึงให้ยกคำร้องให้ผู้ร้องกับโจทก์ไปว่ากล่าวกันในศาลที่มีอำนาจ ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า ห้องพิพาทเป็นของโจทก์ซึ่งปลูกสร้างให้จำเลยซึ่งเป็นลูกจ้างอยู่อาศัยอันเป็นการให้สวัสดิการแก่ลูกจ้าง ต่อมาโจทก์ต้องการห้องพิพาทคืน จำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลแรงงานกลางพิพากษาให้ขับไล่จำเลยพร้อมทั้งให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ คดีถึงที่สุด ต่อมาศาลแรงงานกลางออกคำบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาภายใน ๓๐ วัน คดีอยู่ในระหว่างการปิดคำบังคับของศาลแรงงานกลาง ผู้ร้องได้ยืนคำร้องฉบับลงวันที่ ๒๓ กรกฎาคม ๒๕๓๐ ดังกล่าวข้างต้นต่อศาลแรงงานกลาง คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัย ผู้ร้องมีสิทธิยื่นคำร้องดังกล่าวต่อศาลแรงงานกลางหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ตามคำร้องของผู้ร้องที่อ้างว่าเป็นเจ้าของบ้านพิพาทโดยเป็นผู้ก่อสร้างและออกค่าใช้จ่ายปลูกสร้างในที่ดินริมคูสาธารณะ จึงมีสิทธิในบ้านพิพาทดีกว่าโจทก์ อันเป็นการกล่าวอ้างว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของบ้านพิพาทซึ่งเป็นการโต้แย้งกรรมสิทธิ์ในบ้านพิพาทกับโจทก์โดยตรง เมื่อผู้ร้องกับโจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างนายจ้างกัน กรณีของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วยมาตรา ๘ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.๒๕๒๒ อันจะทำให้ผู้ร้องมีสิทธิยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานกลางได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4212/2530 บริษัทสุภัทรา จำกัด ฯ โจทก์ นายมนูญ เมฆทัศน์ ผู้ร้อง นายทิ้ง แสงศรี จำเลย