คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2540/2534
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การย่นหรือขยายระยะเวลาในคดีภาษีอากรต้องเป็นไปตามบทบัญญัติพิเศษใน พ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรฯ มาตรา 19 เท่านั้น จะนำ ป.วิ.พ. มาตรา 23 มาใช้บังคับโดยอนุโลมไม่ได้
การเจ็บป่วยหรือการไปประกอบธุรกิจต่างจังหวัด ไม่ถือเป็นเหตุสุดวิสัยที่จะยกเว้นการวางเงินค่าธรรมเนียมศาลตามกำหนด หากยังมีช่องทางให้ติดต่อเพื่อดำเนินการได้
ย่อคำพิพากษา
การที่จะนำบทบัญญัติแห่ง ป.วิ.พ. มาใช้บังคับโดยอนุโลมในศาลภาษีอากรนั้นพ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร มาตรา 17 บัญญัติให้ทำได้ต่อเมื่อเป็นกรณีที่ไม่มีบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวที่จะนำมาใช้บังคับเท่านั้น การย่นหรือขยายระยะเวลานั้นได้มีบทบัญญัติ มาตรา 19 บัญญัติไว้เป็นพิเศษแล้ว จึงจะนำบทบัญญัติ มาตรา 23 แห่ง ป.วิ.พ.มาใช้บังคับโดยอนุโลมไม่ได้
ข้ออ้างของโจทก์ที่ว่า โจทก์ไปประกอบธุรกิจอยู่ต่างจังหวัด แล้วเกิดเจ็บป่วยต้องพักรักษาตัวอยู่ที่ต่างจังหวัด ไม่ทราบเรื่องที่ทนายโจทก์แจ้งไปยังญาติโจทก์ว่าต้องนำเงินค่าธรรมเนียมศาลไปวางศาลเพิ่มเติมตามกำหนดที่ศาลสั่งนั้น มิใช่เหตุสุดวิสัย เพราะทนายโจทก์หรือญาติของโจทก์อาจขวนขวายติดต่อให้โจทก์ทราบเพื่อนำเงินค่าธรรมเนียมศาลไปวางเพิ่มเติมตามกำหนดเวลาที่ศาลสั่งได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายยอด เลิศถิรพันธ์ · จำเลย - กรมสรรพากร |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | โสภณ จันเทรมะ · ก้าน อันนานนท์ · ตัน เวทไว |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลภาษีอากรกลาง - นางคำนวณ เทียมสอาด · ศาลอุทธรณ์ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา