คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5183/2537
พ.ร.บ.รถยนต์ ม.22, 42, 43 ฯลฯ · ป.พ.พ. ม.445, 1567
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การขับรถยนต์สาธารณะโดยผู้ที่กฎหมายกำหนดอายุขั้นต่ำไว้สูงกว่าอายุของผู้ขับขี่ ถือเป็นการกระทำที่กฎหมายห้าม การเรียกร้องค่าเสียหายในส่วนของรายได้ที่ผู้ตายควรจะได้รับจากการทำงานดังกล่าว จึงไม่สามารถทำได้.
ย่อคำพิพากษา
ขณะถึงแก่ความตาย ผู้ตายมีอายุ 19 ปี ซึ่งตาม พ.ร.บ.รถยนต์พ.ศ.2522 บัญญัติว่า ผู้ขับรถต้องได้รับใบอนุญาตขับรถ และผู้ขอใบอนุญาตขับรถยนต์-สาธารณะต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 25 ปีบริบูรณ์ ดังนั้นผู้ตายจึงต้องห้ามมิให้ขับรถยนต์สองแถวรับจ้างซึ่งจัดเป็นรถยนต์สาธารณะตามกฎหมาย การขับรถยนต์สองแถวรับจ้างของผู้ตายถือไม่ได้ว่าเป็นการทำงานตามสมควรแก่ความสามารถและฐานานุรูปตามป.พ.พ. มาตรา 445 โจทก์จึงเรียกค่าเสียหายในส่วนนี้ไม่ได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.445 → ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.1567 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางบุญเสริม เกิดน้อย · จำเลย - นายรอฮิม ฤทธิ์งาม |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | สุรินทร์ นาควิเชียร · นาม ยิ้มแย้ม · สุวรรณ ตระการพันธุ์ |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลแพ่ง - นายระพิณ บุญสิทธิ์ · ศาลอุทธรณ์ - นายนิวัตน์ แก้วเกิดเคน |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา