คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2439/2538
ป.พ.พ. ม.1349, 1350
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
เมื่อที่ดินของผู้ใดไม่มีทางออกถึงทางสาธารณะได้ไซร้ ท่านว่าผู้นั้นจะผ่านที่ดินที่ดินแปลงอื่นไปสู่ทางสาธารณะได้ โดยจะผ่านไปสู่ที่ดินแปลงใดก็ได้ แต่ต้องเลือกผ่านไปยังที่ดินที่เสียหายน้อยที่สุด และต้องใช้ค่าทดแทนแก่เจ้าของที่ดินที่ผ่านนั้นตามควรแก่การเสียหาย
ย่อคำพิพากษา
ที่ดินของโจทก์แยกออกมาจากที่ดินของจำเลยที่ 1 เมื่อไม่มีทางออกไปสู่ทางสาธารณะ โจทก์มีสิทธิใช้ทางจำเป็นในที่ดินของจำเลยที่ 1 โดยไม่ต้องใช้ค่าทดแทนตาม ป.พ.พ. มาตรา 1350
ปัจจุบันรถยนต์ถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นในความเป็นอยู่ของประชาชนโดยทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจทก์เป็นผู้ที่มีอาชีพหาซื้อสุกรมาชำแหละเนื้อสุกรขายการใช้รถยนต์ผ่านทางเข้าออกทางพิพาทมิได้เป็นเรื่องเกินความจำเป็น
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.1349 → ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.1350 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายสมพงษ์ หลวงฤทธิ์ โดย · ผู้เข้าเป็น - นางมาลี หลวงฤทธิ์ · จำเลย - นางเฮียง ปินจันทร์ กับพวก |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ธวัชชัย พิทักษ์พล · มีพาศน์ โปตระนันทน์ · ชลอ บุณยเนตร |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลจังหวัดอุตรดิตถ์ - นายวีระพงษ์ วิเศษรัตน์ · ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ - นายสุรวิทย์ หิรัญคำ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา