คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 296/2480

คดีที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ แลศาลอุทธรณ์สั่งให้ศาลชั้นต้นรับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณานั้น จำเลยยังมิได้เข้ามาสู่ในฐานะเป็นคู่ความจะฎีกาไม่ได้

คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกง ศาลชั้นต้นไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาโดยกล่าวว่า คดีนี้ศาลพิพากษาเด็ดขาดถึงที่สุดไปแล้ว โจทก์จะนำมาฟ้องใหม่อีกไม่ได้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีนี้เป็นคดีเดียวกับที่ศาลพิพากษายกฟ้อง แต่ศาลไม่รับไว้พิจารณา เพราะตำหนิติฟ้องโจทก์หาได้พิจารณาความนั้นไม่ จึงไม่เรียกว่าเป็นคดีมีคำพิพากษาเด็ดขาด โจทก์มีสิทธิฟ้องใหม่ได้ จึงสั่งให้ศาลจังหวัดรับฟ้องโจทก์ไว้ดำเนินคดีต่อไป จำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่าในชั้นนี้เป็นการระหว่างโจทก์กับศาล จำเลยยังมิได้สั่งรับฟ้องและหมายเรียกจำเลยเข้ามาในคดีจำเลยจึงไม่มีสิทธิจะฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงให้ยกฎีกา ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 296/2480 นายลิ่มยิ้มโค้ นายลิ่มสง โจทก์ หลวงณรงควังศาทร จำเลย