คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 537/2492

การเนรเทศบุคคลไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควา พ.ศ. 2490 มาตรา 31 นัน ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา.

คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๕ วันปรับ ๑๐๐ บาท ตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘,๑๖,๑๗,๑๘ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ และให้ยกคำขอที่ขอให้เนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การเนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เป็นอำนาจของศาล จึงขอให้เนรเทศจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเนรเทศบุคคลออกไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ นั้น ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 537/2492 อัยยการพิษณุโลก โจทก์ นายเล่าบุ้น แซ่เอีย ล.