คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 931/2492

จำเลยจะขอสืบพะยานถึงคำ "บ้านเรือนของนางสนิทไม่เกี่ยวข้องในที่ดินรายนี้" ว่ารวมถึงที่ดินที่ปลูกอยู่ด้วยนั้น เป็นการสืบแสดงความหมายของข้อความแห่งเอกสารว่า ข้อความนั้นหมายถึงที่ดินด้วย ซึ่งเป็นการสืบแสดงว่าคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตีความหมายผิด ดังข้อความวรรคท้ายของมาตรา 94 ป.ม.วิ.แพ่ง จำเลยมีสิทธินำสืบได้ไม่ต้องห้ามตามมาตรานี้ ประชุมใหญ่ครั้งที่ 17/2492

โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยคืนเงินมัดจำ และใช้ค่าเสียหายเพราะจำเลยผิดสัญญาจะขายที่ดิน จำเลยให้การว่า จำเลยตกลงจะขายฉะเพาะที่ดินที่เหลือจากแบ่งขานให้นางสนิท โจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา ไม่มีสิทธิจะเรียกเงินมัดจำคืน ศาลชั้นต้นสอบถามคู่ความแล้วงดสืบพะยาน พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า แม้จะยก ป.ม.วิ.แพ่ง มาตรา ๙๔ มาปรับกับสัญญาจะซื้อขายในคดีเรื่องนี้ก็ดี การที่จำเลยจะขอสืบพะยานถึงคำ "บ้านเรือนของนางสนิทไม่เกี่ยวข้องในที่ดินรายนี้" ว่ารวมถึงที่ดินที่ปลูกเรือนอยู่ด้วยนั้น ก็เป็นการสืบแสดงความหมายของข้อความแห่งเอกสารว่าข้อความนั้นหมายถึงที่ดินด้วย ซึ่งเป็นการสืบแสดงว่าคู่ความอีกฝ่ายหนึ่ง ตีความหมายผิด ดังข้อความวรรคท้ายของมาตรา จำเลยมีสิทธินำสืบได้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลล่าง ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณา แล้วพิพากษาใหม่ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 931/2492 นางสม ทองไข่มุข โจทก์ นายแช่ม ปิติสุนทร ที่ 1, นางเจียม หรือทอง ปิติสุนทร ที่ 2 ล.