คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1480/2496

พฤติการณ์ที่ถือว่า เป็นการข่มเหงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมและกระทำให้บันดาลโทสะ ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 55

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 จำเลยรับว่าได้ทำร้ายผู้ตายจริง แต่กระทำเพราะผู้ตายยั่วโทษะจำเลยบันดาลโทษะขึ้นในขณะนั้น และได้กระทำความผิดลงไป ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยตามมาตรา 249, 55 จำคุก 10 ปี ลดฐานรับสารภาพเสียกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 5 ปี โจทก์, จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา, ศาลสั่งรับเฉพาะข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้ตายเป็นภรรยาจำเลย จำเลยหลงรักผู้ตายอย่างมากมาย ทั้งที่ผู้ตายมีชื่อเสียงเป็นหญิงนักเที่ยว และมีสามีมาแล้ว 3 คน เมื่อผู้ตายไม่กลับไปหาจำเลยเป็นเวลา 4 คืน จำเลยก็ระแวงว่าผู้ตายจะนอกใจ จึงวิงวอนให้ผู้ตายกลับแต่โดยดี ผู้ตายกลับด่าจำเลยด้วยถ้อยคำ ซึ่งชาวบ้านชนบทนั้นถือว่าเป็นคำหยาบคายที่สุดทั้งผู้ตายยังใช้เท้าถีบเตะจำเลย และเอาศีรษะชนหน้าอกจำเลยครั้งสุดท้ายที่จำเลยอ้อนวอนผู้ตายให้กลับบ้าน ผู้ตายด่าอีกว่า"ขี้หีกูไม่ไปกับมึง ดำก็ดำ แดงก็แดง ก็ไม่ไป" จำเลยบันดาลโทษะจึงใช้มีดแทงผู้ตายในขณะนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของผู้ตายดังกล่าวถือได้ว่า ผู้ตายได้ข่มเหงจำเลยด้วยเหตุไม่เป็นธรรม และจำเลยบันดาลโทษะขึ้นในขณะนั้น กรณีต้องด้วย กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 55 ฯลฯ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1480/2496 พนักงานอัยการจังหวัดแพร่ โจทก์ นายเลิศ ใจอักษร จำเลย