คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 674-675/2497

จำเลยใช้ไม้ไผ่โตขนาดข้อมือยาว 4 ศอกตีผู้ตาย 1 ที ถูกที่คิ้วและขอบตาซ้ายเป็นบาดแผลซ้ำดำบวมสันนิษฐานว่าเส้นโลหิต ในสมองแตกและถึงแก่ความตายภายใน 10 ชั่วโมงต่อมา จำเลยเมารถมิได้มีข้อสาเหตุบาดหมางกับผู้ตาย ดังนี้ฟังได้ว่าจำเลยมิได้เจตนาจะฆ่าให้ตาย หากบังเอิญไปถูกที่สำคัญเข้า จึงเกิดผลร้ายแรงจนถึงตายขึ้นเช่นนี้ จำเลยควรมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ความเมารถเป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิด แต่เป็น+

คดี ๒ สำนวนนี้ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาพิพากษา พนักงานอัยการโจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันฆ่านายอิ่มถึงแก่ความตายโดยเจตนาขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๓,๒๕๖, ศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลยคนละ ๑๕ ปี ตามมาตรา ๒๔๙,๖๓, ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องคดีเฉพาะนายเขียดนางสิงและนายแสงจำเลย นอกนั้นยืนตาม โจทก์และนายกล่อมจำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่านายกล่อมจำเลยเป็นผู้ฆ่านายอิ่มตายแต่ผู้เดียว แต่เห็นว่านายกล่อมจำเลยใช้ไม้ไผ่โตขนาดข้อมือ ยาว ๔ ศอกตีนายอิ่ม ๑ ทีถูกที่คิ้วและขอบตาซ้าย เป็นบาดแผลช้ำดำบวม สันนิษฐานว่าเส้นโลหิตในสมองแตก และถึงแก่ความตายภายใน ๑๐ ชั่วโมงต่อมา นายกล่อมจำเลยมิได้มีข้อสาเหตุบาดหมางกับนายอิ่ม ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าให้ตาย หากยังเอิญไปถูกที่สำคัญเข้าจึงเกิดผลร้ายแรงจนถึงตายขึ้นเช่นนี้ จำเลยควรมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา พิพากษาแก้ว่านายกล่อมจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๕๑ ให้จำคุก ๗ ปี นอกจากนี้คงยืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 674 - 675/2497 อัยการจังหวัดนครศรีธรรมราช, และนายทองหวาน จิตต์สว่าง โจทก์ นายกล่อม บุญมีเดช, นายเขียด หวันหนะที่ 1, นายสิงที่ 2, นายแสง คงแก้วภัยที่ 3, จำเลย