คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 472/2498

ผู้ใดเคยได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาให้จำคุกมาแล้วไม่น้อยกว่า 2 ครั้ง นอกจากสำหรับความ ผิดฐานประมาทหรือลหุโทษ แม้ว่าสำหรับความผิดครั้งก่อนนั้นจะยังไม่ได้ต้องจำคุกครบตามกำหนดโทษจนพ้นโทษไปโดยได้หลบหนีไปเสียก่อนก็ตาม เมื่อผู้นั้นต้องคำพิพากษาให้จำคุกเพราะความผิดอาญาอันเป็นเหตุร้ายอีก ศาลอาจถือว่าผู้นั้นมีสันดานเป็นผู้ร้ายได้

โจทก์ฟ้องจำเลยรับสารภาพคดีได้ความว่าจำเลยได้ลักกางเกงของนายบุญเจือไป ก่อนคดีนี้เคยต้องคำพิพากษาให้จำคุกมาแล้วสองครั้ง อันมิใช่ความผิดฐานประมาทหรือลหุโทษ ครั้งแรกฐานวิ่งราวทรัพย์ จำเลยหลบหนีก่อนครบกำหนดโทษ ครั้งที่ ๒ ฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๔ เพิ่มโทษตามมาตรา ๗๒ เป็น ๒ ปี ลดตามมาตรา ๕๙ เหลือ ๑ ปี พ้นโทษแล้วส่งไปกักกัน ๓ ปี ตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. ๒๔๗๙ มาตรา + จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยเคยรับโทษจำคุกตามคำพิพากษามาสองครั้งแล้ว แม้ครั้งแรกจะปรากฎว่าจำเลยหลบหนีไปก่อนครบกำหนดโทษก็ตาม เมื่อจำเลยต้องคำพิพากษาให้จำคุกเป็นครั้งที่ ๓ ศาลล่างทั้งสองให้กักกันจำเลยจึงชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 472/2498 พนักงานอัยการ กรมอัยการ โจทก์ นายณรงค์ แก้วกาญจน์ จำเลย