คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1370/2503

คดีอาญา ถ้าศาลอุทธรณ์จะพิพากษาไม่ลงโทษหรือลดโทษให้จำเลย หากเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ถึงแม้โจทก์อุทธรณ์ฝ่ายเดียวเฉพาะจำเลยอื่นที่ศาลชั้นต้นยกฟ้องก็ตาม ศาลอุทธรณ์ก็มีอำนาจพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยคนที่ถูกศาลชั้นต้นลงโทษให้ความผิดฐานเดียวกัน หรือต่อเนื่องกันได้ คู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์ไม่สำคัญตามฎีกาที่ 1031/2498 (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 23/2503)

คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์และฆ่ากระบือโดยไม่มีรับอนุญาต จำเลยให้การปฏิเสธ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายเหมือยจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕ พระราชบัญญัติอากรฆ่าสัตว์ พ.ศ. ๒๔๘๘ มาตรา ๕, ๑๑ ให้จำคุก นายเหมือยจำเลย ๑ ปี ปรับ ๑๐๐ บาท ส่วนจำเลยอื่นอีก ๔ คน ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยอื่นอีก ๔ คน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์ ปล่อยนายเหมือยจำเลยไปด้วยนอกนั้นยืน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษนายเหมือยจำเลย และฎีกาข้อกฎหมายว่า ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจยกฟ้องนายเหมือยจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๓ มีสารสำคัญว่า ถ้าศาลอุทธรณ์จะพิพากษาไม่ลงโทษหรือลดโทษให้จำเลย หากเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ถึงแม้โจทก์อุทธรณ์ฝ่ายเดียวเฉพาะจำเลยอื่นที่ศาลชั้นต้นยกฟ้องก็ตาม ศาลอุทธรณ์ก็มีอำนาจพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยคนที่ถูกศาลชั้นต้นลงโทษในความผิดฐานเดียวกันหรือต่อเนื่องกันได้ คู่ความฝ่ายใดเป็นผู้อุทธรณ์ไม่สำคัญ ส่วนข้อเท็จจริงฟังตามศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1370/2503 อัยการจังหวัดอุบลราชธานี โจทก์ นายเหมือบ ห้วยใหญ่ ที่ 1 นายลับ บุญตามที่ 2 นายเทพ ศรีดำ ที่ 3 นายจันทร์ เกยืน ที่ 4 นายน้อย ห้วยใหญ่ ที่ 5 จำเลย