คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1392/2503

โจทก์ฟ้องต่อศาลพลเรือนขอให้ลงโทษตาม มาตรา 391 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ถึงแม้ทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยทำผิดตามมาตรา 295 ซึ่งอยู่ในอำนาจศาลทหารจะพิจารณาพิพากษาตาม ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 16ก็ดี เพราะไม่มีกฎหมายหรือประกาศคณะปฏิวัติฉบับใดห้ามไว้ และเป็นสิทธิของผู้เสียหายที่จะเลือกฟ้องฐานใดก็ได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้ตะบองตีโจทก์ ๑ ที เป็นเหตุให้ร่างกายโจทก์ฟกซ้ำและโลหิตขับ และจำเลยได้บังอาจใช้วาจาขู่เข็ญจะทำร้ายโจทก์ และจะจับกุมโจทก์โดยกล่าวหาว่าเป็นอันธพาล เป็นเหตุให้โจทก์เกิดความหวาดเกรงจะได้รับความอับอาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๕, ๓๙๑, ๓๙๗ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งว่า โจทก์ถูกทำร้ายมีบาดแผลทำให้เกิดอันตรายแก่ร่างกายอันเป็นความผิดตามมาตรา ๒๙๕ ซึ่งตาม ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๖ ให้เป็นอำนาจของศาลมณฑลทหาร บกที่ ๖ ที่จะพิจารณาพิพากษาและเห็นว่าจำเลยไม่ผิดมาตรา ๓๙๒, ๓๙๗ ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ให้ประทับฟ้องเฉพาะความผิดตามมาตรา ๓๔๒ นอกนั้นยืน โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายว่า ถึงแม้จำเลยจะผิดมาตรา ๒๙๕ โจทก์ก็มีอำนาจฟ้องขอให้ลงโทษตาม มาตรา ๓๙๑ ได้ ่ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่มีกฎหมายหรือประกาศของคณะปฏิวัติฉบับใดห้ามมิให้ผู้เสียหาย สละสิทธิที่จะฟ้องในข้อหาอันมีโทษหนักแล้วมาฟ้องในข้อหาอันมีโทษเบาไม่ได้ จึงเป็นสิทธิของผู้เสียหายที่จะเลือกฟ้องฐานใดก็ได้ เมื่อฐานความผิดที่โจทก์ฟ้องอยู่ในอำนาจศาลพลเรือน ๆ ก็ต้องรับไว้พิจารณา พิพากษาแก้ให้ศาลชั้นต้นรับฟ้องตามมาตรา ๓๙๑ ด้วย นอกนั้นยืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1392/2503 นายทำมา ศรีน้ำคำ โจทก์ นายดา คำโนนม่วง จำเลย