คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 501/2508

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 2 เดือนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 6 เดือนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 การกระทำผิดตามมาตรา 335 จะลงโทษตามมาตรา 334 ได้ มิใช่ทรัพย์มามีราคาเล็กน้อยอย่างเดียว ผู้กระทำต้องกระทำโดยความจำใจหรือความยากจนเหลือทนทานเป็นหลักประกอบด้วย

คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลยที่ ๑ - ๒ คนละ ๒ เดือน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๔ จำคุกจำเลยที่ ๓ มีกำหนด ๑ เดือนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๗ จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์ฟ้องข้อเท็จจริงดังที่ศาลชั้นต้นฟังมา แต่การวางบทลงโทษจำเลยที่ ๑ - ๒ ยังไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริง พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ ๑ - ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๗) จำคุกคนละ ๖ เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยคนละ ๒ เดือน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๔ ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำคุกจำเลยคนละ ๖ เดือนตามประมวลกฎหมาย ๓๓๕(๗) จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๒๐ การกระทำความผิดตามมาตรา ๓๓๕ จะลงโทษตามมาตรา ๓๓๔ ได้ มิใช่ทรัพย์มีราคาเล็กน้อยอย่างเดียว ผู้กระทำผิดต้องกระทำโดยความจำในหรือความยากจนเหลือทนทานเป็นหลักประกอบด้วย พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 501/2508 อัยการจังหวัดศรีสะเกษ โจทก์ นายสน ผ่องสำอางค์ กับพวกรวม ๓ คน จำเลย