คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2457/2515
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
เมื่อคู่กรณีสมัครใจต่อสู้กัน การกระทำที่เกิดขึ้นไม่อาจอ้างเป็นการป้องกันหรือบันดาลโทสะได้
ย่อคำพิพากษา
จำเลยกับผู้ตายได้วิวาทกอดปล้ำทำร้ายกัน ผู้ตายหยิบมีดดาบยาวประมาณ 1 แขน ฟันจำเลยที่แขนและที่ศีรษะจำเลยแย่งมีดดาบนั้นมาฟันผู้ตาย 3 ครั้ง สองครั้งแรกถูกที่แขนทั้งสองข้าง ครั้งสุดท้ายฟันที่ชายโครงขวาจนมีดดาบหักจากด้าม เป็นบาดแผลฉีกขาดยาว 15 เซนติเมตร กระดูกซี่โครงหัก 1 ซี่ แสดงว่าจำเลยฟันผู้ตายเต็มแรงและด้วยกำลังโกรธ โดยมุ่งประหัตประหาร ฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย
เมื่อจำเลยกับผู้ตายสมัครใจต่อสู้กัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันไม่ได้ และการกระทำดังกล่าวก็ไม่เป็นบันดาลโทสะตามกฎหมาย
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายสมควร พิมพ์ทน ซึ่งถึงแก่กรรมไปแล้วสมัครใจใช้มีดเป็นอาวุธวิวาทฟันซึ่งกันและกัน โดยนายสมควร พิมพ์ทนใช้มีดฟันจำเลยจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กาย และจำเลยใช้มีดฟันนายสมควร พิมพ์ทน หลายครั้ง จนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายสาหัสโดยเจตนาฆ่า ต่อมานายสมควร พิมพ์ทน ได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่จำเลยฟันสมเจตนา ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้ตายเพียงแต่สมัครใจทะเลาะวิวาทกันด้วยกำลังกายเท่านั้น เห็นว่าผู้ตายกับจำเลยโต้เถียงทะเลาะกัน เรื่องจำเลยทวงนกแกะด้วยเขาควายคืนจากผู้ตาย จนเกิดกอดปล้ำทำร้ายกัน ผู้ตายหยิบมีดดาบใช้ฟันจำเลยมีบาดแผลที่แขนและศีรษะ ปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง จำเลยแย่งมีดดาบมาได้ก็ใช้มีดดาบนั้นฟันผู้ตายมีดดาบนั้นยาวทั้งตัวและด้ามประมาณ 1 แขน ตามคำนางเฉียบว่าจำเลยฟันถึง 3 ครั้ง ครั้งสุดท้ายจำเลยฟันที่สำคัญผู้ตายที่ชายโครงขวาจนมีดดาบหักจากด้าม เป็นบาดแผลฉีกขาดที่ชายโครงขวาด้านหลังยาว 15 เซนติเมตร ถึงกับกระดูกซี่โครงที่ 12 ด้านขวาหัก แสดงว่า จำเลยฟันโดยแรงและฟันด้วยกำลังโกรธ โดยมุ่งประหัตประหาร ผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลนั้น ฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย
ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวและบันดาลโทสะนั้น เห็นว่าจำเลยกับผู้ตายทะเลาะวิวาทกันก่อนพฤติการณ์เป็นการสมัครใจต่อสู้กัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันไม่ได้ และการกระทำนั้นก็ไม่เป็นบันดาลโทสะตามกฎหมาย ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2457/2515
พนักงานอัยการกรมอัยการ โจทก์
นายบุญธรรม ฉายฉลาด จำเลย
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - พนักงานอัยการกรมอัยการ · จำเลย - นายบุญธรรม ฉายฉลาด |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | สุมิตร ฟักทองพรรณ · ดวง ดีวาจิน · ประพนธ์ ศาตะมาน |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา