คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1550/2518
ป.พ.พ. ม.440, 443
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
* ค่าเสียหายเนื่องจากการละเมิดที่ทำให้บุคคลถึงแก่ความตาย ไม่สามารถเรียกค่าเสียหายอันเกิดจากความทุกข์ทรมานใจได้
* ค่าสินไหมทดแทนความเสียหายต่อทรัพย์สินที่ถูกทำลายจนสิ้นเชิง ให้คิดราคาตามมูลค่า ณ เวลาที่เกิดการละเมิด พร้อมดอกเบี้ย
ย่อคำพิพากษา
ค่าเสียหายเพราะละเมิดทำให้บุตรของโจทก์ตาย ต้องบังคับตามมาตรา 443 ไม่มีบัญญัติให้เรียกค่าชอกช้ำระกำใจด้วย
ค่าเสียหายแก่รถยนต์ที่ถูกชนเกิดเพลิงไหม้เสียหายหมดคิดราคาในกรณีนี้ตั้งแต่เวลาอันเป็นฐานที่ตั้งแห่งการประมาณราคา คือเวลาทำละเมิด กับดอกเบี้ยจากเงินจำนวนนั้น ไม่ใช่ราคารถในปัจจุบัน
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.440 → ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.443 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางหนู แดงมณฑา กับพวก · จำเลย - กรมตำรวจ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | สัญชัย สัจจวานิช · แผ้ว ศิวะบวร · สนิท บริรักษ์ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา