คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1791/2526

จำเลยมีไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและพยายามส่งออกนอกราชอาณาจักรเพื่อจำหน่ายซึ่งเฮโรอีนของกลางอันเป็นเฮโรอีนจำนวนเดียวกัน แม้จำเลยจะมีเฮโรอีนของกลางไว้เพื่อจำหน่าย แต่การกระทำของจำเลยมีเจตนาประสงค์ต่อผลประการเดียวที่จะนำเฮโรอีนของกลางออกนอกราชอาณาจักร ถึงโจทก์จะบรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยเป็นสองตอน ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษบทหนัก

โจทก์ฟ้องและขอแก้ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๒๔ เวลากลางวันจำเลยมีเฮโรอีนจำนวน ๑๖ ถุงหนัก ๓,๕๐๑ กรัม ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย และจำเลยได้บังอาจส่งออกนอกราชอาณาจักรเพื่อจำหน่ายซึ่งเฮโรอีนจำนวนดังกล่าว โดยจำเลยนำติดตัวโดยสารไปกับสายการบินโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามวันเวลาดังกล่าวเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยเฮโรอีนดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๗, ๑๕, ๖๕, ๖๖, ๑๐๒ และริบของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท ๑ ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๑๕, ๖๖ วรรคสอง และมีความผิดฐานพยายามส่งออกนอกราชอาณาจักรเพื่อจำหน่ายตามมาตรา ๑๕, ๖๕ ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐ การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา ๑๕, ๖๖ วรรคสอง ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักให้จำคุกจำเลย ของกลางริบ โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดสองกรรมพิพากษาแก้เป็นให้จำคุกจำเลยในความผิดแต่ละกระทงรวม ๒ กระทง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เมื่อวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๒๔ เวลา ๘.๓๐ นาฬิกา เจ้าพนักงานประจำด่านศุลกากรท่าอากาศยานกรุงเทพได้ตรวจกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบของจำเลย ขณะที่จำเลยจะโดยสารเครื่องบินจากท่าอากาศยานกรุงเทพไปประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน พบวัตถุผงสีขาวซึ่งมีเฮโรอีนบริสุทธิ์ผสมอยู่จำนวน ๓,๕๐๑ กรัมบรรจุถุงพลาสติกซ่อนอยู่ที่ฝาด้านบนและด้านล่างภายในกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบรวม ๑๖ ถุง แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยมีไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและพยายามส่งออกนอกราชอาณาจักรเพื่อจำหน่ายซึ่งเฮโรอีนของกลางอันเป็นเฮโรอีนจำนวนเดียวกัน แม้จำเลยจะมีเฮโรอีนของกลางไว้เพื่อจำหน่าย แต่การกระทำของจำเลยมีเจตนาประสงค์ต่อผลประการเดียวที่จะนำเฮโรอีนของกลางออกนอกราชอาณาจักรถึงโจทก์จะบรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยเป็นสองตอน ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท จำเลยจึงควรได้รับโทษตามกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดดังคำพิพากษาศาลชั้นต้น พิพากษาแก้เป็นให้บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1791/2526 พนักงานอัยการ กรมอัยการ โจทก์ นางนวลแสง เลิศภาสนวัฒน์ จำเลย