คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3891/2530

จำเลยนั่งดื่มสุราอยู่ในกลุ่มวัยรุ่น 5-6 คน เมาสุราส่งเสียงเอะอะ เจ้าพนักงานตำรวจเข้าไปตักเตือนห้ามปราบและจะขอจับกุมวัยรุ่นกลุ่มนั้นกลุ้มรุมทำร้ายเจ้าพนักงานตำรวจ จำเลยไม่ได้ลงมือทำร้ายร่างกายด้วย แต่การที่จำเลยยืนดูอยู่ห่างประมาณ 5 เมตร ยกเก้าอี้เหล็กขึ้นเพื่อคอยช่วยเหลือเพื่อนของจำเลยในการต่อสู้ทำร้ายเจ้าพนักงานตำรวจ ถือได้ว่าจำเลยได้ร่วมกันกับพวกทำร้ายร่างกายและต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่แล้ว.

คดีนี้เดิมศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษารวมกันมากับคดีหมายเลขแดงที่ ๖๘๘๗/๒๕๒๗ ของศาลชั้นต้น แต่คดีดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกรวม ๕ คน ได้ร่วมกันทำร้ายร่างกายและต่อสู้ขัดขวางพลตำรวจสันติชัย ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติการตามหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๙๐, ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๙๕, ๒๙๗, ๒๙๘ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๙๕ ลงโทษตามมาตรา ๑๔๐ วรรคแรกซึ่งเป็นบทหนัก จำเลยอายุ ๑๙ ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่ง จำคุก ๖ เดือน ข้อหาอื่นให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ในวันเวลาเกิดเหตุ พลตำรวจสันติชัยผู้เสียหายปฏิบัติหน้าที่สายตรวจขับรถจักรยานยนต์ผ่านหน้าร้านอาหารพบกันที่ถนนสุขสวัสดิ์ แขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร รับแจ้งจากเจ้าของร้านว่ามีวัยรุ่น ๕ - ๖ คน เมาสุราส่งเสียงเอะอะ ขอให้ไปช่วยว่ากล่าวตักเตือน ผู้เสียหายเข้าไปตักเตือน วัยรุ่นไม่เชื่อฟัง ผู้เสียหายเดินเข้าไปจะควบคุมตัว วัยรุ่นกลุ่มนั้นใช้ขวดสุราชนิดแบนตีใบหน้าและรุมชกต่อยผู้เสียหายได้รับอันตรายบาดเจ็บ จำเลยอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า คงเหลือปัญหาเพียงว่าจำเลยร่วมกับพวกต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายด้วยหรือไม่ เห็นว่า การที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายถูกวัยรุ่นกลุ่มนั้นทำร้ายร่างกายโดยบางคนเข้ามาต่อยบางคนยกเก้าอี้เหล็กตี คนต่อยคนล็อคคอล็อคแขนจะเป็นวัยรุ่นคนใดจำไม่ได้นั้นก็อาจจะเป็นเพราะวัยรุ่นมีถึง ๕ - ๖ คน และเหตุการณ์ชุลมุนสับสนแต่ผู้เสียหาย และนายสุรัติ สักการเวช พยานโจทก์เจ้าของร้านเกิดเหตุก็เบิกความยืนยันว่า จำเลยอยู่ในกลุ่มวัยรุ่นดังกล่าวด้วยในขณะเกิดเหตุต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย จำเลยเองได้เบิกความยอมรับว่า ในชั้นสอบสวนจำเลยได้เล่าเหตุการณ์ต่อพนักงานสอบสวน พนักงานสอบสวนบันทึกไว้และอ่านให้จำเลยฟัง จำเลยจึงได้ลงลายมือชื่อไว้ ปรากฏตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.๑๐ ซึ่งตามบันทึกคำให้การดังกล่าว จำเลยให้ถ้อยคำไว้ว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยยืนดูอยู่ห่างประมาณ ๕ เมตร และเตรียมตัวป้องกันโดยยกเก้าอี้เหล็กขึ้นมาสูงประมาณหน้าอก ต่อมาเห็นว่าอาจถูกจับได้จึงวิ่งหลบหนีไป แม้ในตอนต้น จำเลยจะให้ถ้อยคำว่าเมื่อเพื่อนของจำเลยส่งเสียงเอะอะโวยวาย จำเลยได้ลุกไปนั่งที่โต๊ะอื่นแต่ผู้เดียวก็ตามแต่ก็ไม่มีเหตุผลว่าเมื่อเกิดเหตุต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ทำไมจำเลยจึงยังคงยืนอยู่ต่อไป การที่จำเลยยกเก้าอี้เหล็กขึ้น น่าจะเพื่อคอยช่วยเหลือเพื่อนของจำเลยในการต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายมากกว่า จึงน่าเชื่อว่า จำเลยอยู่ในกลุ่มวัยรุ่นที่ต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายและถือได้ว่าจำเลยได้ร่วมกันกับพวกกระทำความผิดดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๔๐ วรรคแรก, ๒๙๕ ประกอบด้วยมาตรา ๘๓ เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา ๑๔๐ วรรคแรกซึ่งเป็นบทหนัก จำเลยอายุ ๑๙ ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วจำคุก ๖ เดือน ลดโทษให้จำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๔ เดือน จำเลยยังเป็นนักเรียนจึงให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด ๒ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3891/2530 พนักงานอัยการกรมอัยการ โจทก์ นายอภิชาติ พลศรี จำเลย