คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 838/2537
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดประเด็นใดประเด็นหนึ่งแล้ว คู่ความฝ่ายที่มิได้อุทธรณ์หรือฎีกาในประเด็นนั้น ย่อมไม่มีสิทธิโต้แย้งประเด็นดังกล่าวในชั้นศาลที่สูงขึ้นอีก
ย่อคำพิพากษา
โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า ทางพิพาทเป็นทางภาระจำยอมและเป็นทางสาธารณะ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าทางพิพาทเป็นทางภาระจำยอม ไม่เป็นทางสาธารณะ โจทก์อุทธรณ์ว่าทางพิพาทเป็นทางสาธารณะ เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าทางพิพาทเป็นทางสาธารณะ คงมีแต่จำเลยฎีกามาฝ่ายเดียวว่าทางพิพาทมิใช่ทางสาธารณะ ส่วนโจทก์มิได้ฎีกา ปัญหาว่าทางพิพาทเป็นทางภาระจำยอมหรือไม่จึงยุติไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ในชั้นฎีกาคงมีปัญหาเพียงว่าทางพิพาทเป็นทางสาธารณะหรือไม่
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางปานเพชร ภัทรอุดม กับพวก · จำเลย - นายวิบูลย์ อภิรักษ์ธนากร |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | วิทูรย์ สุทธิประภา · อัมพร เดชศิริ · สมปอง เสนเนียม |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลแพ่ง - นายประชิต ศรศักดา · ศาลอุทธรณ์ - นายภคพงศ์ วงศ์ศรีภูมิเทศ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา