คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2482

จำเลยทำลายเรือนที่ผู้อื่นเข้าไปปลูกในที่ของจำเลยนั้น มีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์

ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์จำเลยพิพาทกันเรื่องที่ดิน กรมการอำเภอสอบสวนปรากฎว่าจำเลยมีหนังสือซื้อขายที่ดินเป็นหลักฐาน จึงสั่งให้โจทก์ฟ้อง โจทก์ไม่ฟ้อง กลับปลุกเรือนในที่รายนี้ พอโจทก์ยกเสามุงหลังค่า จำเลยก็ไปบอกให้รื้อโจทก์ไม่รื้อ จำเลยจึงเข้าทำการรื้อโดยตัดฟันเสาเรือนขาด เรือนพัง ไม้เครื่องเรือนเสียหาย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีอำนาจทำเช่นนั้น เมื่อโจทก์บุกรุกเข้าครอบครองที่ดินของจำเลย ๆ ก็ควรที่จะฟ้องขับไล่ จึงพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๒๔ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยไม่มีสิทธิที่จะตัดฟันเสาเรือนโจทก์ถึงหักพังเสียหาย หากถือว่าโจทก์บุกรุกก็ชอบที่จะฟ้องร้องขอให้ศาลบังคับขับไล่ จำเลยไม่มีอำนาจโดยพละการ ที่ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๒๔ นั้นชอบแล้วจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2482 นายใส สุวรรณรัตน โจทก์ นางกิมหวล แซ่ลิ่ม จำเลย