คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1800/2493

คดีอาญาวันนัดไต่สวนมูลฟ้อง มีแต่ทนายโจทก์ไปศาลแต่โจทก์ไม่ไปศาล พยานก็ไม่ไปศาลเช่นนี้ถ้าทนายโจทก์ขอเลื่อน ก็อยู่ในดุลยพินิจของศาลที่ให้เลื่อนหรือไม่ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นไม่สมควรให้เลื่อน จึงเป็นอันยุติตามที่ศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์ชี้ไว้เพราะเป็นดุลยพินิจ

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๕๕, ๑๕๗, ๒๒๒ ถึง ๒๒๕, ๒๒๗ ถึงวันนัดไต่สวน โจทก์ไม่ไปศาล พยานก็ไม่มีทนายโจทก์แถลงว่าได้บอกให้โจทก์ทราบวันนัดแล้วทั้งได้ให้โจทก์เป็นผู้ส่งหมายแก่พยาน แต่โจทก์และพยานโจทก์ไม่มีไปศาลตามวันนัด ไม่ทราบเหตุขัดข้องเข้าใจว่าป่วยขอเลื่อน ทนายจำเลยคัดค้านไม่ให้เลื่อน ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ทราบวันนัดแล้วการที่ไม่ไปศาลเพราะเหตุใด ทนายโจทก์ยืนยันไม่ได้ไม่มีเหตุสมควรให้เลื่อน ให้ยกฟ้องเสียอนึ่งศาลชั้นต้นเห็นว่า ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๖๖ คำว่า โจทก์ ไม่หมายความถึงทนายโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าในกรณีเช่นนี้อยู่ในดุลยพินิจของศาลคดีศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ไม่เห็นสมควรเลื่อนจึงเป็นอันยุติ ตามที่ศาลล่างชี้ไว้ เพราะเป็นดุลยพินิจ เมื่อดคีเลื่อนไม่ได้เช่นนี้แล้วและพยานก็ไม่มีมาศาล คดีก็ต้องถูกฟ้อง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1800/2493 นายแบน สาลี โจทก์ นายกระจ่าง เศวตะดุล ที่1, นายหยูหว่า ที่2, นายพรม ที่3 ล.