คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1593-1594/2495

ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 94 ห้ามมิให้มีการสืบเพิ่มเติมตัดทอนหรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสาร แต่เฉพาะในกรณีที่มีกฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดง ผู้อยู่ในบ้านเช่า ทำหนังสือไว้แก่ผู้เช่าบ้านนั้นว่า ตนรับเฝ้าบ้านเช่าให้แก่ผู้เช่า ไม่ใช่เช่าช่วงและไม่ได้เสียเงินให้ผู้เช่า ดังนี้ หนังสือดังกล่าวไม่ใช่พยานเอกสารชนิดที่มีกฎหมายบังคับว่า ต้องนำแสดง ฉะนั้น การสืบเพิ่มเติมหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลง เช่นสืบว่าตนเช่าช่วงบ้านนั้นจากผู้เช่า ดังนี้ ย่อมสืบได้ไม่ต้องห้าม

คดีแรกโจทก์ฟ้องว่า ให้จำเลยดูแลเฝ้าบ้านเช่าของโจทก์ บัดนี้จำเลยไม่ยอมออก ขอให้ศาลขับไล่ จำเลย++ เช่าช่วงจากโจทก์ คดีที่สอง โจทก์ฟ้องขอให้ศาลเพิกถอนสัญญาเช่าระหว่างจำเลยที่ ๑ กับจำเลยที่ ๒ ในเรื่องเดียวกัน ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทั้งสองสำนวน โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๙๔ ห้ามมิให้มีการสืบเพิ่มเติมตัดทอนหรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสาร แต่เฉพาะในกรณีที่มีกฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดงเอกสารหมาย ๒ ในคดีนี้ เป็นหนังสือมีข้อความว่าจำเลยที่ ๑ รับเฝ้าบ้านเลขที่ ๖๓ ให้โจทก์ ไม่ใช่เช่าช่วง และจำเลยที่ ๑ ไม่ได้เสียเงินให้โจทก์ส่วนเอกสารหมาย ๔ เป็นหนังสือของจำเลยที่ ๑ ถึงผู้จัดการผลประโยชน์วัดบวรนิเวศน์วิหาร มีข้อความทำนองเดียวกัน ทั้งสองฉะบับไม่ใช่พยานเอกสารชนิดที่มีกฎหมายบังคับว่า ต้องนำมาแสดง การสืบเพิ่มเติมแก้ไขเปลี่ยนแปลง จึงไม่ต้องห้าม ฉะนั้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1593 - 1594/2495 นางปรีดา เชยนาค โจทก์ นายฟื้น พริ้งศุลกะ ที่ 1 , นางอารีย์ พริ้งศุลกะ ที่ 2 จำเลย นางปรีดา เชยนาค โจทก์ นายฟื้น พริ้งศุลกะ ที่ 1, มหามกุฏราชวิทยาลัย โดย ม.จ.ชัชวลิต เกษมสันต์ ผู้ จัดการ ผลประโยชน์วัดบวรนิเวศน์วิหารที่ 2 จำเลย