คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 157/2497

ศึกษาธิการจังหวัดมอบหมายให้เจ้าหน้าที่แผนกศึกษาธิการ ไปชี้เขตวัดเพื่อให้เจ้าพนักงานที่ดินทำการรังวัดออกโฉนดให้แก่วัดดังนี้ ถือไม่ได้ว่า เจ้าหน้าที่ผู้นั้นเป็นตัวแทนของวัด เพราะวัดไม่ได้แต่งตั้งแต่อย่างใด และศึกษาธิการจังหวัด ก็จะตั้งตัวแทนให้วัดไม่ได้

คดีนี้ โจทย์ฟ้องขอให้แสดงว่าที่ดินพิพาท ซึ่งจำเลยนำรังวัดออกโฉนดหมาย ๘๐๐๙ เป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัดโบสถ์ให้ถอนชื่อจำเลยออกจากเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ ฯลฯ จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทมิใช้ที่วั ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นที่ของวัดโบสถ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะให้ทำลายโฉนดที่ดิน ในเขตเส้นสีแดงของแผนที่พิพาท จำเลยฎีกา ศาลฎีกาคงฟังว่า ที่พิพาทเป็นของวัดโบสถ์ข้อที่ว่าขุนศารทฯ เป็นตัวแทนของวัดได้ไปทำสัญญาประณีประนอมกับจำเลยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าขุนศารทฯหาใช่ตัวแทนของวัดไม่ เพราะวัดไม่ได้แต่ตั้งอย่างใดเลย หากแต่ศึกษาธิการจังหวัดมอบหมายให้ไปชี้เขตเพื่อเจ้าพนักงานทำการรังวัด และขุนศารทฯได้นำชี้เสร็จแล้ว แต่ความจริงศึกษาธิการจะตั้งตัวแทนให้วัดก็ไม่ได้ ศาลฎีกาจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 157/2497 วัดโบสถ์ โดยนายเบี้ยว ผดุงเพชร เวยาวัจจกร ผู้รับมอบอำนาจ โจทก์ นายทวี พานทอง จำเลย