คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1253/2511

ไม่มีบทกฎหมายใดห้ามมิให้ผู้ให้กู้ลงชื่อเป็นพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้กู้

โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินกู้ ๕,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การปฏิเสธ ในวันสืบพยาน คู่ความแถลงท้ากันว่าที่จำเลยผู้กู้พิมพ์ลายนิ้วมือมีนายพ่วงนายใหญ่ผู้ให้กู้เป็นผู้เขียนและพยาน จะถือได้ไหมว่า การที่จำเลยพิมพ์ลายนิ้วมือเป็นเสมือนการลงลายมือชื่อตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๙ บัญญัติไว้ ถ้าหากศาลวินิจฉัยว่าเป็นลายมือชื่อสมบูรณ์แล้ว จำเลยยอมแพ้คดีไปทีเดียว หากไม่ถือว่าเป็นการลงลายมือชื่อ โจทก์เป็นฝ่ายแพ้คดี ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ที่จำเลยฎีกาว่า พยานที่รับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้กู้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๙ นั้น ต้องเป็นบุคคลอื่นเจ้าของเงินจะเป็นพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้กู้ไม่ได้เทียบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๕๖ ที่จำเลยยกขึ้นมาอ้างนั้น เป็นเรื่องพยานในพินัยกรรม หาใช่เรื่องพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือไม่จะยกขึ้นมาปรับกับคดีนี้ไม่ได้ การเป็นพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้กู้เงิน ไม่มีบทกฎหมายใดห้ามมิให้ผู้ให้กู้ลงชื่อรับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้กู้ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1253/2511 นายใหม่ นายวงษ์ โจทก์ นายเพ็ง เอกคะนะ จำเลย