คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1769/2520
ป.วิ.แพ่ง ม.182
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
เมื่อคู่ความตกลงให้ผู้เชี่ยวชาญพิสูจน์ลายพิมพ์นิ้วมือในเอกสาร และผลการพิสูจน์ปรากฏว่าเป็นลายพิมพ์นิ้วมือของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ฝ่ายนั้นจะยกเหตุเรื่องความไม่ถูกต้องในการส่งเอกสารขึ้นโต้แย้งอีกไม่ได้
ย่อคำพิพากษา
โจทก์จำเลยตกลงให้ผู้เชี่ยวชาญพิสูจน์ลายพิมพ์นิ้วมือในเอกสารกู้ที่โจทก์ส่งศาลแล้ว ผู้เชี่ยวชาญตรวจแล้วเห็นว่าเป็นลายพิมพ์นิ้วมือจำเลย จำเลยต้องแพ้คดีตามคำท้า จะยกเหตุว่าโจทก์ส่งเอกสารไม่ถูกต้องขึ้นโต้แย้งอีกไม่ได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.182 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางหวา มูลวงษ์ · จำเลย - นางสิม โสมภีร์ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | โสพิทย์ คังคะเกตุ · ชลอ จามรมาน · อุดม ทันด่วน |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา