คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2065-2066/2520
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองโดยมีใบเบิกทางที่ถูกต้องตามจำนวนและชนิด แม้ตราประทับไม้ไม่ตรงกับรอยตราที่ประทับอยู่ ก็ไม่เป็นความผิดฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต
ย่อคำพิพากษา
ไม้ของกลางเป็นไม้ของโรงเลื่อยจักรซึ่งได้เสียค่าภาคหลวงโดยชอบ และได้ขายให้แก่จำเลย โดยมีใบเบิกทางซึ่งระบุตราประทับไม้ไม่ตรงกับรอยตราที่ประทับอยู่ที่ไม้ แต่จำนวนและชนิดของไม้ก็ถูกต้องตรงกับใบเบิกทาง จึงไม่ใช่ไม้ที่มีไว้โดยผิดกฎหมาย หากจะเป็นความผิดก็เป็นความผิดฐานอื่นมิใช่ความผิดฐานมีไม้แปรรูปไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2518 ม.19 พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 ม.48
คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)
โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องมีใจความอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองสำนวนร่วมกันแปรรูปไม้และมีไม้แปรรูปดังกล่าวไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯ และริบของกลาง
จำเลยทั้งสองสำนวนให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษว่าจำเลยทั้งสองสำนวนมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๔๘,๗๓,๗๔,๗๔ ทวิ พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๗,๑๘ พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๕) พ.ศ.๒๕๑๘ มาตรา ๑๙ พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๕๐๕ มาตรา ๔ ประกาศกระทรวงเกษตรเรื่องกำหนดเขตควบคุมการแปรรูปไม้ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ ลงวันที่ ๓ พฤศจิกายน ๒๔๙๙ ให้จำคุกคนละ ๒ ปี และปรับจำเลยที่ ๒ อีก ๑๐,๐๐๐ บาท ริบไม้และรถยนต์ของกลาง
จำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ คืนไม้และรถยนต์ของกลางแก่เจ้าของ
โจทก์ฎีกาทั้งสองสำนวน
ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จับจำเลยได้พร้อมไม้ของกลางอยู่ในรถยนต์โดยมีใบเบิกทางซึ่งระบุตราประทับไม้ไม่ตรงกับรอยตราที่ประทับอยู่ที่ไม้นั้นเท่านั้น แต่จำนวนและชนิดของไม้ก็ถูกต้องตรงกับใบเบิกทาง และเป็นไม้ที่จำเลยซื้อจากโรงเลื่อยจักรและได้เสียค่าภาคหลวงแล้ว จึงเป็นไม้ซึ่งแปรรูปโดยโรงเลื่อยจักร หาใช่จำเลยทั้งสองร่วมกันแปรรูปไม้ และหาใช่ไม้แปรรูปที่มิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ไม่
ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า ตราไม้ของกลางไม่ตรงกับที่ระบุไว้ในใบเบิกทางจึงต้องฟังว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องนั้น ก็เห็นว่าเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าไม้ของกลางเป็นไม้ของโรงเลื่อยจักรสุขกมล ซึ่งได้ค่าเสียค่าภาคหลวงโดยชอบแล้ว เพียงแต่ไม้ของกลางมีตราประทับไม่ตรงตามใบเบิกทางเท่านั้น หาทำให้ไม้นั้นเป็นไม้ที่มีไว้ผิดกฎหมายไม่ หากจะเป็นความผิดก็เป็นความผิดฐานอื่น มิใช่ความผิดฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตดังที่โจทก์ฟ้อง
พิพากษายืน
ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2065 - 2066/2520
พนักงานอัยการจังหวัดนครพนม โจทก์
นายสุพล วงศ์ชมภู ล.
พนักงานอัยการจังหวัดนครพนม โจทก์
นายเกรียงศักดิ์ จึงวัฒนาตระกูล ล.
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - พนักงานอัยการจังหวัดนครพนม · ล. - นายสุพล วงศ์ชมภู · โจทก์ - พนักงานอัยการจังหวัดนครพนม · ล. - นายเกรียงศักดิ์ จึงวัฒนาตระกูล |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | บัญญัติ สุชีวะ · พิสัณห์ ลีตเวทย์ · พิทยา มงคล |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลจังหวัดนครพนม - นายประทีป ปิติสันต์ · ศาลอุทธรณ์ - นายแถมชัย สิทธิไตรย์ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา