คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2094/2520
ป.วิ.แพ่ง ม.226, 249
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขอให้รับคำให้การที่ยื่นขาดนัดนั้น เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ไม่อาจอุทธรณ์ได้ เว้นแต่จะบัญญัติไว้เป็นพิเศษ
ย่อคำพิพากษา
ศาลชั้นต้นยกคำร้องที่จำเลยอ้างว่าไม่จงใจขาดนัดและขอให้รับคำให้การ จำเลยไม่โต้แย้งคำสั่งนี้ จำเลยอุทธรณ์ไม่ได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา จำเลยอ้างในคำแก้ฎีกาขอให้ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหานี้ได้โดยจำเลยไม่ต้องฎีกา
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.226 → ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.249 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายสอาด ประเสริฐกุล · จำเลย - นางชนิดา หรือวรรณี มหาปิยศิลป์ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | อุดม ทันด่วน · ชลอ จามรมาน · โสพิทย์ คังคะเกตุ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา