คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 286/2490
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การบาดเจ็บที่ทำให้ผู้ถูกทำร้ายทำงานไม่ได้เกินกว่า 20 วัน จะลงโทษฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัสตามกฎหมายได้ ก็ต่อเมื่อการทำงานที่ทำไม่ได้นั้น เป็นงานที่ผู้ถูกทำร้ายทำเป็นปกติเพื่อการเลี้ยงชีพ.
ย่อคำพิพากษา
โจทก์สืบว่าผู้ถูกทำร้ายทำงานไม่ได้เกินกว่า 20 วัน แต่ไม่ปรากฏว่า เป็นงานประกอบการหาเลี้ยงชีพตามปรกติหรืองานอะไรนั้น จะลงโทษฐานทำร้ายถึงสาหัส ตาม ม.256(8) ไม่ได้.
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ลงโทษตาม ม. ๒๕๔ โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม. ๒๕๖
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์สืบลอย ๆ ว่า ผู้ถูกทำร้ายทำงานไม่ได้กว่า ๒๐ วัน ไม่ได้ สืบให้แน่ลงไปว่างานที่ทำไม่ได้นั้นเป็นงานประกอบการหาเลี้ยงชีพ ตามปรกติหรืองานอะไรอื่น เมื่อโจทก์ไม่สืบให้ชัดตามที่บัญญัติไว้ใน ม. ๒๕๖(๘) จึงฟังเป็นบาดเจ็บสาหัสไม่ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 286/2490
อัยยการนครราชสีมา โจทก์
นายละม่อม เชาวน์สูงเนิน จำเลย
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - อัยยการนครราชสีมา · จำเลย - นายละม่อม เชาวน์สูงเนิน |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ปรีชาวินิจฉัย · ธรรมบัณฑิต · ชัยประชา |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลชั้นต้น - นายหรุน แขวงโสภา · ศาลอุทธรณ์ - พระประศาสน์วินิจฉัย |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา