คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2495

การบอกเลิกการเข่าตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 566 นั้น กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องทำเป็นหนังสือ ฉะนั้นทนายความมีหนังสือบอกเลิกการเช่าแทนผู้ให้เช่า จึงเป็นการสมบูรณ์ให้บังคับได้

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากบ้านเช่า อ้างว่าจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ ประกอบกิจการค้าในบ้านโดยมิได้รับความยินยอม เมื่อสัญญาเช่าสิ้นอายุ ได้บอกเลิกการเช่าแล้ว จำเลยต่อสู้ว่า ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้าน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่ทนายโจทก์มีหนังสือบอกเลิกการเช่านั้น ไม่ทำให้การบอกเลิกไม่สมบูรณ์ เพราะการบอกเลิกตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๖๖ มิได้บังคับให้ต้องทำเป็นหนังสือ คดีจึงไม่อยู่ในมาตรา ๗๙๘. จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2495 นายเยี่ยม เสริมสกุล โจทก์ นางนงเยาว์ อรุณหัต ที่ 1, นายตากีกาวา หรือทากีอาวาทูวารากา ที่ 2 จำเลย