คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 458/2498

ข้อกำหนดในเรื่องค่าเช่าเป็นสาระสำคัญของนิติกรรมสัญญาเช่า เมื่อมีการสำคัญผิดขึ้น สัญญาเช่านั้นย่อมเป็นโมฆะ

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องโจทก์ค่าเช่าเดือนละ ๕๐๐บาท และเช่าที่ดินอีก ๒ แปลง ค่าเช่าเดือนละ ๑๖๐ บาท จำเลยผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่า โจทก์จึงบอกเลิกสัญญาเช่า จำเลยไม่ยอมออกจากที่เช่า จึงขอให้ศาลบังคับ และให้จำเลยใช้ค่าปรับและค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า สัญญาเกิดขึ้นโดยกลฉ้อฉลเป็นโมฆะเพราะโจทก์หลอกลวงให้จำเลยลงชื่อในสัญญาเช่าว่า เช่ากัน ๑๗ เดือน ค่าเช่าห้องเดือนละ ๒๘.๕๐ บาท ค่าเช่าที่ดิน ๕๐ บาท โจทก์ตกเติม และปิดบังสาระสำคัญตอนที่ว่า เมื่อพ้น ๑๗ เดือนแล้วให้คิดค่าเช่าห้องเป็นเดือนละ ๕๐๐ บาท ค่าเช่าที่ดินเดือนละ ๑๖๐ บาท สัญญานี้ฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ศาลชั้นต้นเชื่ว่าจำเลยเข้าใจผิดในสาระสำคัญแห่งสัญญา เป็น โมฆะ จำเลยได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งนิติกรรมจริง จึงเป็นโมฆะ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 458/2498 นายพงศ์ วรรณยิ่ง โจทก์ นายเอี่ยม วิศวกุล จำเลย