คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1991/2500

เกี่ยวกับเครื่องหมายสำหรับผู้ขับขี่ล้อเลื่อนรับจ้างนั้น เมื่อกฎหมายมิได้กำหนดว่า เจ้าพนักงานต้องเป็นผู้จัดทำเอง ผู้อื่นใดจะทำมิได้ดังที่ บัญญัติไว้ในมาตรา 13 แห่ง พ.ร.บ.ล้อเลื่อน พ.ศ.2478 ที่เกี่ยวกับเครื่องหมายติดกับตัวล้อเลื่อนแล้ว ดังนั้นการที่จำเลยจัดทำเครื่องหมายดังกล่าวขึ้นจึงไม่เป็นผิดแต่อย่างใดเลย.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจทำแผ่นเครื่องหมายสำหรับผู้ขับขี่จักรยานสามล้อรับจ้างซึ่งมีอักษรย่อชื่อจังหวัด มีตัวเลขต่อจากตัวอักษรมีดวงตราประทับดุนนูนบนแผ่นโลหะ ทางราชการกรมตำรวจได้จัดทำจำหน่าย จำเลยบังอาจทำปลอมขึ้น ๑๖ แผ่น เป็นการปลอมหนังสือราชการ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๒๒ , ๒๒๓, ๒๒๔ ฯลฯ จำเลยให้การว่าเครื่องหมายดังกล่าว จำเลยเข้าใจโดยสุจริตว่าจำเลยทำจำหน่ายได้ จำเลยได้ทำจำหน่ายแก่ผู้ขับขี่ที่มีใบอนุญาตโดยเปิดเผย ในลักษณะการค้า ของกลางตามฟ้องจับได้จากจำเลย โจทก์จำเลยต่างไม่สืบพยาน ศาลล่างทั้งสองพิจารณาต้องกันฟังว่าไม่มีกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดเอาโทษแก่การกระทำของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าเครื่องหมายสำหรับผู้ขี้ขี่ล้อเลื่อนรับจ้างนั้น กฎหมายมิได้กำหนดว่าเจ้าพนักงานต้องเป็นผู้จัดทำเอง ผู้อื่นใดจะทำมิได้ดังที่บัญญัติไว้ ในมาตรา ๑๓ แห่ง พ.ร.บ.ล้อเลื่อน พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๕ ข้อ ๓ เพียงแต่กำหนดลักษณะและราคาเครื่องหมายสำหรับผู้ขับขี่ล้อเลื่อนรับจ้าง และ พ.ร.บ.ล้อเลื่อน พ.ศ.๒๔๙๖ มาตรา ๓ ข้อ ๓ ก็กำหนดให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงกำหนดลักษณะและราคาเครื่องหมายสำหรับผู้ขับขี่ล้อเลื่อนเช่นเดียวกัน มิได้เปลี่ยนแปลงกฎหมายเดิมแต่อย่างใด มิได้มีกฎหมายฉบับใดกำหนดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจหรือผู้ใดจัดทำขึ้นโดยเฉพาะ เช่นนี้ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1991/2500 อัยการ การมอัยการ โจทก์ นายประจักษ์ วงษ์มงคล จำเลย