คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1277/2502

ตามข้อบัญญัติของมาตรา 340 วรรค 4 แห่งประมวลกฎหมายอาญา นั้น เพียงแต่จำเลยใช้ปืนยิงในการปล้น ก็เป็นกรณีเข้าอยู่ในวรรคนี้แล้ว เพราะไม่มีข้อบัญญัติว่า การใช้ปืนยิงนั้น จะต้องทำให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแต่อย่างใด

ได้ความว่า จำเลยกับพวกทำการปล้นทรัพย์ และกำลังหาทรัพย์หนีไป เจ้าทรัพย์ได้ติดตามจำเลยกับพวกไปติด ๆ กัน แล้วจำเลยกับพวกได้ยิงต่อสู้กับเจ้าทรัพย์ ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสองว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๔๐ วรรค ๔ วางโทษจำคุก ๒๐ ปี จำเลยรับสารภาพลดกึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๑๐ ปี เรื่องนี้จำเลยฎีกาว่า จำเลยกับพวกเพียงแต่ใช้ปืนยิงต่อสู้กับเจ้าทรัพย์ภายหลังเหตุปล้นได้เกิดแล้ว และเจ้าทรัพย์มิได้รับอันตรายจากการใช้ปืนยิงของจำเลยกับพวก จึงไม่เป็นความผิด ตาม มาตรา ๓๔๐ วรรค ๔ และว่าจำเลยควรได้รับโทษในสถานเบา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อบัญญัติของ มาตรา ๓๔๐ วรรค ๔ นั้น เพียงแต่ใช้ปืนยิง ก็เป็นกรณีเข้าอยู่ในวรรคนี้ เพราะไม่มีข้อบัญญัติว่า การใช้ปืนยิงนั้น จะต้องทำให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแต่อย่างใด คดีนี้จำเลยกับพวกทำการปล้นทรัพย์และกำลังพาทรัพย์หนีไป เจ้าทรัพย์ได้ติดตามจำเลยกับพวกไปติด ๆ กัน แล้วจำเลยกับพวกได้ยิงต่อสู้กับเจ้าทรัพย์ เห็นได้ว่า การปล้นทรัพย์ยังไม่ขาดตอน การที่จำเลยกับพวกใช้ปืนยิงต่อสู้กับเจ้าทรัพย์จึงได้ชื่อว่า จำเลยกับพวกใช้ปืนยิงในการปล้นนั่นเอง ความผิดของจำเลยจึงเข้าอยู่ในวรรค ๔ ของมาตรา ๓๔๐ และคดีไม่มีทางลงโทษเบาว่าที่ศาลล่างกำหนดไว้ เพราะศาลล่างวางโทษในอัตราขั้นต่ำของกฎหมายและลดโทษให้จำเลยเต็มตามที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้ว ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1277/2502 อัยการจังหวัดอุดรธานี โจทก์ นายสมบูรณ์ แก้วสะอาด จำเลย