คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 692/2507
ป.พ.พ. ม.566
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
เมื่อสัญญาเช่าสิ้นกำหนดเวลาแล้ว ผู้ให้เช่ายังคงรับค่าเช่าจากผู้เช่า และผู้เช่ายังคงครอบครองทรัพย์สินที่เช่าต่อไป ให้ถือว่าสัญญาเช่าเป็นอันต่อกันไปโดยไม่มีกำหนดเวลา ผู้ให้เช่าจะฟ้องขับไล่ผู้เช่าได้ก็ต่อเมื่อได้บอกกล่าวเลิกสัญญาเช่าแก่ผู้เช่าก่อน
ย่อคำพิพากษา
เช่าที่ดินปลูกบ้านเพื่ออยู่อาศัยโดยมีหนังสือสัญญาเช่าเป็นหลักฐานสัญญาเช่าสิ้นอายุแล้ว โจทก์ยังคงเก็บค่าเช่า จำเลยครอบครองที่ดินที่เช่าตลอดมา ต้องถือว่าเป็นการเช่ากันต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลา แม้คณะอนุกรรมการควบคุมการเช่าจะได้ลงมติให้โจทก์เข้าอยู่เองในที่ดินรายนี้ ก็ยังเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องบอกกล่าวบอกเลิกสัญญาเช่าแก่จำเลยก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 โจทก์จึงจะมีสิทธิฟ้องขับไล่ได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.566 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายชวลิต ทวีโภค ที่ 1 นางชุมสาย อำนรรฆมณี ที่ 2 · จำเลย - นางละเมียด ปิยะนิกุล |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | เพรียง โรจนรัส · ประกอบ หุตะสิงห์ · สนิท สุมาวงศ์ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา